Uzasadnienie
H. K. wniosła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o sprostowanie postanowienia Prezydenta Miasta W. z dnia [...] 2012 r. nr [...].
W skardze strona podała jednocześnie, że kwestionuje decyzję "[...] z dnia [...] 2012 r. w sprawie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego".
Pismem z dnia 10 lipca 2013 r. wezwano skarżącą do sprecyzowania skargi poprzez jednoznaczne wskazanie, co jest jej przedmiotem.
W odpowiedzi skarżąca potwierdziła, że jest to skarga na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku o sprostowanie postanowienia Prezydenta Miasta W. z dnia [...] 2012 r. nr [...]. Skarżąca przedstawiła przy tym opisany wniosek.
Wobec powyższego, pismem z dnia 13 września 2013 r., skarżąca została wezwana do wykazania, czy przed złożeniem niniejszej skargi do Sądu wyczerpała przysługujący jej środek zaskarżenia bezczynności organu w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Z udzielonej przez skarżącą odpowiedzi nie wynika aby wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a. Żaden z nadesłanych przez skarżącą przy piśmie wniesionym w dniu 29 września 2013 r. załączników nie stanowi też zażalenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, (...). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Treść powyższego przepisu oznacza, iż w razie pozostawania przez organ administracji publicznej w bezczynności, droga sądowa staje się dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Złożenie skargi na bezczynność organu jest więc możliwe dopiero po wcześniejszym wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 k.p.a.). Jak bowiem stanowi ten przepis na niezałatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
A zatem, zanim skarżący skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu, musi wykorzystać przysługujący mu środek zaskarżenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.
W niniejszej sprawie skarżąca nie wniosła stosownego zażalenia do właściwego organu, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Tym samym, nie wyczerpała wskazanego trybu zażaleniowego przed wniesieniem skargi do Sądu. Dopiero wyczerpanie tego trybu uprawnia Sąd do badania zasadności skargi.
W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.