Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 maja 2013r. skarżąca H. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie nie wykonania wniosku skarżącej z dnia 29 stycznia 2013r. o sprostowanie decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2012r., Nr [...]. Skarżąca zarzucając w/w decyzji organu I instancji rażące naruszenie prawa, wniosła o jej zmianę oraz nakazanie wypłacenia zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad R. K. – matką skarżącej od miesiąca września 2012r. do dnia wniesienia skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z dwóch powodów. Po pierwsze – podkreślił organ, skarżąca nie wykorzystała ustawowych środków, które przysługiwały jej przed wniesieniem skargi, a określone w art.37§ 1 k.p.a. Po drugie – w ocenie organu, przedmiotowa skarga na bezczynność jest bezzasadna, ponieważ wniosek o sprostowanie w/w decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2012r., Nr [...] został zrealizowany. Na prośbę skarżącej, która zgłosiła się do organu w dniu 22 maja 2013r., opisany wyżej wniosek z dnia 29 stycznia 2013r. pozostawiony został bez rozpoznania (zawiadomienie z dnia 23 maja 2013r. wydane w oparciu o przepis art.64 § 2 k.p.a.).
Nadto organ wskazał, że SKO w W. decyzją z dnia [...] marca 2013r. uchyliło opisaną wyżej decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2012r., Nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, w dniu 29 maja 2013r. wydał kolejną decyzję w przedmiocie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
Pismem z dnia 13 lipca 2013 r. Sąd wezwał skarżącą do nadesłania w terminie 7 dni oświadczenia, czy przed wniesieniem przedmiotowej skargi do tutejszego Sądu składała zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta W. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jako organu wyższego stopnia, w trybie art. 37 § 1 k.p.a. w związku z art.17 pkt 1 k.p.a..
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżąca w piśmie z dnia 27 lipca 2013r. stwierdziła, że nie rozumie dlaczego przed tut.Sądem prowadzone są dwie sprawy pod różnymi sygnaturami, gdy jej skarga dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o sprostowanie postanowienia Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2012r. nr [...]. W związku z tym wniosła, aby rozpatrywana była skarga na nie wykonanie wniosku o sprostowanie w/w postanowienia z dnia 15 listopada 2012r.
W kolejnym piśmie z dnia 27 września 2013r. skarżąca zaś oświadczyła, że podtrzymuje swoje stanowisko i zarzuty wyrażone w skardze do tut. Sądu na nie wykonanie wniosku o sprostowanie decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia 31 grudnia 2012r., Nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); - skargę do Sadu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś w myśl art.52 § 2 p.p.s.a. rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Powyższa regulacja oznacza, że złożenie skargi na bezczynność organu jest więc możliwe dopiero po wcześniejszym wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1 k.p.a.). Stosownie bowiem do treści art. 37 § 1 k.p.a.- w razie nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art.35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art.36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania - stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Niewątpliwe jest w niniejszej sprawie, że organem wyższego stopnia w stosunku do Prezydenta Miasta W. w rozumieniu art.17 pkt 1 k.p.a. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Zważyć należy, że z akt niniejszej sprawy nie wynika, by skarżąca przed złożeniem do Sądu skargi, wnosiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zażalenie w trybie cyt. wyżej art.37 § 1 k.p.a..
Powyższe pozwala na stwierdzenie, że skarżąca nie wyczerpała wskazanego trybu zażaleniowego przed wniesieniem skargi do Sądu. Dopiero wyczerpanie tego trybu uprawniałoby Sąd do badania zasadności skargi.
Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niewątpliwie przyczyną taką jest niewyczerpanie środków zaskarżenia – tu wniesienie zażalenia na bezczynność organu w trybie w/w art. 37 § 1 k.p.a., które służy zakwestionowaniu przez legitymowany podmiot bezczynności organu administracji publicznej w celu doprowadzenia do podjęcia określonego działania przez organ będący w tej bezczynności.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.