Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 lipca 2017 r., G. S. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek nr 99/15 z dnia 18 maja 2015 r., którym wystąpił on o kserokopie operatów szacunkowych sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego i obejmujących określenie wartości nieruchomości gminnych w granicach działek nr: [...] i [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł w pierwszej kolejności o jej odrzucenie wskazując, że sprawa została już rozstrzygnięta wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 236/15 oddalającym wniesioną wówczas skargę.
W sytuacji jednak nie uwzględnienia powyższego wniosku procesowego, organ – działając z daleko posuniętej ostrożności procesowej – podkreślił, że przedmiotowa skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestia udostępnienia żądanych przez stronę informacji została już bowiem rozstrzygnięta ostateczną decyzją odmowną z dnia 8 września 2015 r., nr MNR.1431.5.2015.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że wniesienie skargi, a następnie jej rozpoznanie, wywołuje skutki zarówno procesowe jak i materialnoprawne. Jedną z konsekwencji procesowych związanych z rozpoznaniem skargi jest tzw. powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) oznaczająca, że pomiędzy tymi samymi stronami w zakresie tego samego przedmiotu sporu zostało prawomocnie zakończone postępowanie i nie można w tym samym zakresie zainicjować w przyszłości kolejnej sprawy.
Powyższa zasada została unormowana w art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiącym o obowiązku odrzucenia skargi jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Wobec tego stwierdzenie, że sprawa została już prawomocnie osądzona stanowi przeszkodę do prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu.
Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu została już prawomocnie zakończona sprawa ze skargi G. S. na opisaną na wstępie bezczynność Burmistrza Miasta J. Bowiem wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 236/15 tutejszy Sąd oddalił ww. skargę, zaś wydane orzeczenie stało się prawomocne od dnia 31 marca 2016 r.
Analiza akt wskazanej sprawy bezsprzecznie dowodzi, że przedmiotem orzeczenia była zarzucana organowi bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego nr 99/15 z dnia 18 maja 2015 r. Dodać przy tym należy, że w ramach sądowej kontroli zarzucanej organowi bezczynności, brana była pod uwagę również kwestia przewlekłego prowadzenia przez niego postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Dlatego też Sąd doszedł do przekonania, że obie sprawy są tożsame zarówno pod względem podmiotów jak i przedmiotu.
Mając powyższe na uwadze, skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie mogła okazać się skuteczna, gdyż postępowanie w tym zakresie zostało już prawomocnie zakończone wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 236/15.
Stąd też Sąd zobligowany był do zastosowania art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i odrzucenia skargi w niniejszej sprawie.