Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 czerwca 2016r. R. B. (dalej: skarżący) powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr 1 w S. (dalej: Dyrektor, podmiot zobowiązany, organ) o udostępnienie informacji publicznej poprzez wysłanie na jego adres kserokopii protokołów posiedzeń Rady Pedagogicznej Szkoły od 1 kwietnia do 10 czerwca 2016r.
W odpowiedzi Dyrektor, pismem z dnia 6 lipca 2016r., poinformowała wnioskodawcę, że właściwy wzór wniosku o udostępnienie informacji publicznej znajduje się na stronie internetowej szkoły.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o:
- 1. Zobowiązanie Dyrektor do rozpoznania wniosku skarżącego w sprawie udostępniania informacji publicznej,
- 2. Zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych,
- 3. Uznanie, że bezczynność Dyrektor miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie jej grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Dyrektor nie rozpatrzyła złożonego wniosku, jak też nie podjęła także innych czynności zmierzających do rozpatrzenia jego wniosku. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera jakichkolwiek norm, które nakazywałyby, przy formułowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, stosowanie wzorów wniosków, tym bardziej wzorów ustalanych samodzielnie przez dany podmiot.
W odpowiedzi na skargę organ uwzględnił skargę skarżącego na bezczynność w sprawie rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej i wniósł o umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego. Dalej poinformował, że z uwagi na tzw. "tajemnicę rady" (uregulowaną w art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty) zasadnym jest wydanie decyzji odmownej w zakresie udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej.
W uzasadnieniu podał, że nie kwestionuje, że wniosek skarżącego dotyczy udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto potwierdza on, że jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji (art. 4 ustawy). Organ przyznaje, że nie wydając niezwłocznie decyzji odmawiającej udostępnienia rzeczonej informacji publicznej naruszył przepis art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niemniej jednak uchybienie to nie może zostać zakwalifikowane jako rażące, gdyż o takiej wadzie można bowiem mówić dopiero wtedy, gdy postępowanie organu pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że postępowanie takie nie może być akceptowane jako zachowanie organu praworządnego państwa. Cecha rażącego naruszenia prawa jest również to, że działanie organu pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią regulującego je przepisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. Sądy administracyjne powołane zostały do rozpoznania min. skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Knysiak – Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s.86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.37).
Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.
Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz.U. z 2015r. poz. 2058 dalej ustawa). Ustawa ta w sposób kompleksowy reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a.
Zgodnie z art. 1 ustawy "każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną".
Ustawa przewiduje różne sposoby udostępnienia informacji publicznej, wymienione w art. 7 ust.
- 1. Jednym z nich jest udostępnienie informacji na wniosek (art.10 ustawy).
Według art.13 ust. 1 ustawy udzielenie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastosowaniem art. 2 i art. 15 ust. 2.
Ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej. Udostępnienie informacji następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Formę decyzji ustawodawca przewidział w art.16 ust.1 i 2 ustawy dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art.14 ust.2 ustawy.
Do decyzji, o których mowa w ust.1 stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że mamy do czynienia z bezczynnością Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 1 w S. Podmiot zobowiązany uznał, że wniosek z dnia 22 stycznia 2016r. dotyczy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej do otrzymania, której konieczne jest wykazanie, iż uzyskanie jej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W tym stanie rzeczy wezwano wnioskodawcę "do wykazania w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, że udostępnienie informacji publicznej" objętej wnioskiem jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Jak wyżej wskazano ustawa wprowadza regułę, że odmowa udostępnienia informacji publicznej określonej w wniosku oraz umorzenie postępowania o jej udzielenie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ następuje w drodze decyzji. Brak takiej decyzji i nieudostępnienie informacji stanowi bezczynność organu. Taka sytuacja zaistniała w przedstawionej sprawie. Podmiot zobowiązany nie udzielił żądanej informacji ani nie wydał decyzji administracyjnej w sprawie.
Należy podkreślić, że na obecnym etapie Sąd nie jest uprawniony dokonać oceny informacji, której udostępnienia żąda skarżący, nie może bowiem zastępować w tych działaniach podmiot zobowiązany do rozpoznania wniosku.
Biorąc pod uwagę dotychczasowe rozważania Sąd, na podstawie art.149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.
Sąd jednocześnie miał na uwadze § 1a art.149 p.p.s.a. według, którego "sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa".
W niniejszej sprawie Sąd wprawdzie stwierdził, że organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, lecz owa bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Regulacje dotyczące udostępnienia informacji publicznej budzą wielokrotnie wątpliwości interpretacyjne. Zachowanie podmiotu zobowiązanego nie może być traktowane jako celowe działanie mające na celu uniemożliwienie uzyskania wnioskowanej informacji.
W tym względzie orzeczono jak w pkt II i III sentencji.
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt IV podjęte zostało na podstawie art. 200 p.p.s.a.