Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 marca 2009 r. B. U. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w J. w przedmiocie wydania decyzji o przyznaniu równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Skarżąca podniosła, iż odpowiedzi organu na jej wniosek o wypłatę równoważnika sprawiają tylko pozory działań i służą dalszej zwłoce w końcowym załatwieniu sprawy i podjęcia czynności w celu przywrócenia naruszonego porządku prawnego w tym zakresie.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w J. wniósł o jej odrzucenie, wobec niewyczerpania przez skarżącą środków zaskarżenia służących na drodze administracyjnoprawnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wskazać trzeba, iż przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a.).
Podkreślenia wymaga, iż w przypadku skargi na bezczynność organu jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a., to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest ze środkiem zaskarżenia, spełniając zarazem kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie opisany wyżej warunek wyczerpania środków zaskarżenia nie został spełniony. Wynika to zarówno z treści skargi jak i z akt administracyjnych sprawy. Tym samym, brak złożenia przez skarżącą zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie czyni niniejszą skargę niedopuszczalną.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.