Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 stycznia 2022 r. strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną w sentencji bezczynność Wojewody D. Zarządzeniem z dnia 16 lutego 2022 r. (doręczonym w dniu 21 marca 2022 r.) wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Wezwanie zawierało pouczenie, że czynności powyższej należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Ponadto w wykonaniu zarządzenia z dnia 16 lutego 2022 r. (doręczonym w dniu 21 marca 2022 r.) wezwano stronę skarżącą do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Wezwanie zawierało pouczenie, że czynności powyższej należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłki zawierające powyższe wezwania skierowane zostały na adres podany w skardze i odebrane przez stronę skarżącą w dniu 21 marca 2022 r. Termin na usunięcie braków skargi upłynął bezskutecznie w dniu 28 marca 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ten przepis należy odczytywać w kontekście regulacji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zobligowany jest odrzucić skargę w sytuacji, gdy jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie.
Przepis z art. 230 p.p.s.a. stanowi, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1), a w dalszej swojej części wyjaśnia, że pismem, o których mowa w § 1 jest m.in. skarga (§ 2).
Przywołana wyżej regulacja określa więc wpis jako opłatę sądową, przy czym ustawodawca zastrzega poprzez treść art. 220 § 1 (zd. pierwsze), że brak opłaty pozbawia Sąd możliwości podjęcia jakiejkolwiek czynności na skutek pisma, którego ten brak dotyczy. Tym samym zgodnie z przyjętymi standardami proceduralnymi brak opłaty sądowej w formie wpisu traktowany jest jako szczególny brak formalny skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania strony skarżącej do uiszczenia wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Taki bowiem skutek zaniechania w tym zakresie ustala przepis art. 220 § 3 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie strona skarżąca pomimo wezwania Sądu ze wskazaniem określonego rygoru, nie uiściła w zakreślonym, ustawowym terminie 7 dni należnego wpisu od skargi ani nie uzupełniła braku formalnego skargi co skutkowało jej odrzuceniem, o czym Sąd orzekł w tenorze postanowienia na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.