Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 sierpnia 2016 r. H.B. (dalej strona, skarżący) zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ze skargą na bezczynność i rażące naruszenie prawa przez Gminę P.Z. (reprezentowaną Burmistrza Miasta P.– Z.) w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia 29 kwietnia 2016 r., którym skarżący wystąpił z postulatem do Rady Miejskiej w P. Z. o:"nieudzielenie absolutorium Burmistrzowi Miasta J. T. z powodu oczywistego naruszenia dyscypliny finansów publicznych z 2015 r."
W odpowiedzi na skargę organ gminy przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 30 kwietnia 2016 r. z którego treścią radni zapoznali się na posiedzeniu w dniu 19 maja 2016 r. Mając powyższe na uwadze skarżony organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych.
Z kolei stosownie do art. 3 § 2 wskazanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na szeroko pojmowane akty i czynności organów administracji publicznej, a także na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowanie przez te podmioty. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę, że przedmiot żądania strony skarżącej obejmuje oczekiwanie załatwienia przez organ jej podania z dnia 30 kwietnia 2016 r., w którym podnosi nienależyte wykonywanie obowiązków przez Burmistrza wnosząc o nieudzielenie absolutorium.
W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zarzucana organowi bezczynność dotyczy postępowania skargowego uregulowanego w przepisach rozdziału 2, działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, zwanej dalej k.p.a.). W stosunku do tak sformułowanej skargi brak jest po stronie sądu administracyjnego legitymacji do jej rozpoznania. Żaden przepis ustawy procesowej regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości kontroli przez wojewódzki sąd administracyjny postępowania dotyczącego rozpoznania skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a., zarówno w odniesieniu do czynności podejmowanych przez właściwy organ jak i ewentualnej jego bezczynności lub przewlekłości.
Sąd administracyjny ocenia bowiem zasadność zastosowania określonych przepisów prawa oraz dokonuje ich interpretacji wyłącznie w związku z rozpoznawaniem skarg wnoszonych na skonkretyzowane akty lub bezczynność organów administracji, mieszczące się w wskazanym katalogu określonym w przepisie art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega właściwości sądu administracyjnego, co obligowało Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.