Uzasadnienie
Zarządzeniem sędziego z dnia 7 sierpnia 2014 r. Z. R. (dalej jako skarżący) został wezwany do wykazania w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargi z dnia 23 czerwca 2014 r., na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.).
W odpowiedzi na wezwanie skarżący w pismem z dnia 12 sierpnia 2014 r. poinformował, że stosowne wezwanie zawarł w piśmie skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 31 marca 2014 r., ponadto wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa w związku ze swoim odwołaniem od decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] nr [...].
Zarządzeniem sędziego z dnia 14 sierpnia 2014 r. skarżący został ponownie wezwany do wykazania okoliczności wskazanej w zarządzeniu z dnia 7 sierpnia 2014 r.
W piśmie z dnia 28 sierpnia 2014 r. skarżący podtrzymał odpowiedź z dnia 12 sierpnia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), "skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, (...)".
Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez sformułowanie "wyczerpanie środków zaskarżenia" należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Oznacza to, że w razie pozostawania przez organ administracji publicznej w bezczynności, droga sądowa staje się dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Złożenie skargi na bezczynność organu jest więc możliwe dopiero po wcześniejszym jego wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. art. 37 § 1 k.p.a.
Jak bowiem stanowi ten przepis, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia a jeżeli nie ma takiego organu
- - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. do usunięcia naruszenia prawa, ograniczając się jedynie do wskazania, że w dniu 31 marca 2014 r. złożył stosowne pismo.
Tym samym, nie wyczerpał wskazanego trybu z art. 37 § 1 k.p.a. przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Dopiero wyczerpanie tego trybu uprawnia Sąd do badania zasadności skargi.
W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów, o czym orzeczono sentencji postanowienia.
Natomiast zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Za skargę oczywiście bezzasadną uważa się także skargę podlegającą odrzuceniu. W związku z tym na podstawie cytowanego przepisu wniosek skarżącego o udzielenie pomocy prawnej jest bezprzedmiotowy.