Uzasadnienie
W sprawie ze skargi wywiedzionej przez K. K. na bezczynność Starosty Powiatu T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt IV SAB /Wr 175/16 umorzył postępowanie w zakresie bezczynności (pkt I); stwierdził, że bezczynność w sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II); umorzył postępowanie w zakresie przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej (pkt III) oraz zasądził od Starosty Powiatu T. kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt IV).
W dniu 2 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie IV powyższego wyroku, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu przy orzekaniu o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego kwoty 100 zł, uiszczonej tytułem wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Stosownie do treści art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podzielił stanowisko żalącego się,uznając trafność jego zarzutu i żądania w nim zawartego. Wadliwość zaskarżonego orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania jest zauważalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy. Skarżący wykazał bowiem, na czym oczywistość podniesionego zarzutu polega. Ma zatem rację żalący się, kiedy wywodzi, że w istocie, w punkcie IV wskazanego wyżej wyroku z dnia 17 listopada 2016 r., orzekając w zakresie należnych skarżącemu kosztów postępowania pominięto kwotę, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący uiścił wpis sądowy w kwocie 100 złotych określony stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), oraz poniósł koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).
Tym samym, prawidłowo oznaczona kwota zasądzona od Starosty Powiatu T. na rzecz skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania to łączna kwota w wysokości 580 złotych, na którą składa się uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego przez radcę prawnego w wysokości 480 zł. W tych okolicznościach za zasadne Sąd uznał zastosowanie, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., instytucji samokontroli zaskarżonego postanowienia o kosztach o kosztach postępowania i w konsekwencji uchylił wydane wcześniej postanowienia w tym przedmiocie i w tym zakresie orzekł na nowo.