Uzasadnienie
W dniu 22 czerwca 2015r. do Urzędu Miasta i Gminy Ś. wpłynęła skarga A. K. (dalej: skarżący), na bezczynność Burmistrza Ś. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Skarżący podał, że w dniu 3 kwietnia 2015r. zwrócił się do Burmistrza Ś. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej finansowania ze środków miasta przedsiębiorstwa A sp. z o.o. w L. Wniosek przesłał drogą elektroniczną na adres organu.
W ustawowym terminie nie doczekał się odpowiedzi. W dniu 25 kwietnia 2015r. wysłał (na ten sam adres e-mail) ponaglenie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, załączając kopie pierwotnego wniosku.
Do chwili wniesienia skargi organ nie zareagował w żaden sposób na przesłane e-maile. W szczególności nie udostępniono wnioskowanej informacji publicznej oraz nie wydano decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia.
Skarżący podniósł, że Burmistrz Ś. jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych będących w jego posiadaniu. Z kolei informacja o finansowaniu danego podmiotu z publicznych środków stanowi informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014, poz. 782 dalej u.d.i.p.).
Wnioskowane informacje nie zostały opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej organu, toteż po myśli art. 10 ust. 1 ustawy powinny być udostępnione na wniosek.
W związku z powyższym wniósł o:
- 1) uznanie, że strona przeciwna pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej,
- 2) zobowiązanie strony przeciwnej do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wnioskowanej informacji publicznej, zgodnie z art. 149§1 p.p.s.a.
- 3) zakreślenie organowi 14 dniowego terminu na załatwienie sprawy
- 4) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 4 p.p.s.a.)
- 5) zasądzenie na rzecz organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych (art. 200 p.p.s.a.).
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Ś. (dalej: podmiot zobowiązany) wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie w całości.
Wyjaśniono, że odpowiedź na wniosek skarżącego została sporządzona w terminie i przygotowana do nadania, jednakże w natłoku bieżących spraw nie została wysłana drogą elektroniczną do zainteresowanego. Ponadto pracownikowi merytorycznemu nie został przekazany drugi e-mail skarżącego z ponowną prośbą o udzielenie informacji. W wyniku otrzymanej skargi w przedmiotowej sprawie, odpowiedź wysłano drogą elektroniczną na wskazany we wniosku adres e-mail w dniu 23 czerwca 2015r. W dniu 23 czerwca 2015r. skarżący potwierdził otrzymanie odpowiedzi.
W piśmie z dnia 6 sierpnia 2015r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący potwierdził, że po wniesieniu skargi organ udzielił wnioskowanej informacji publicznej. Tym samym stan bezczynności został zniesiony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają między innymi skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a w tym również w sprawie bezczynności organu na niewydanie decyzji (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.).
W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 1 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenie albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe postępowanie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W odniesieniu do skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma bowiem na celu ochronę praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zauważyć należy, że badanie zasadności skargi na bezczynność organu dokonywana jest przez sąd na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania orzeczenia sądowego. Podstawą do czynienia ustaleń faktycznych na wskazany moment pozostają akta administracyjne sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej. Bez wątpienia Burmistrz Ś. należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do organów władzy publicznej.
Również żądana przez skarżącego informacja podlegała zakwalifikowaniu jako informacja publiczna w rozumieniu u.d.i.p. Stosownie bowiem do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna a w szczególności o danych publicznych.
W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że podmiot zobowiązany w dniu 23 czerwca 2015r. przekazał skarżącemu żądaną informację publiczną, a więc przed dniem rozpoznania skargi przez Sąd.
W tej sytuacji brak było podstaw do orzekania przez Sąd w przedmiocie o jakim mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a. Skoro bowiem organ, którego dotyczyła skarga na bezczynność w sprawie wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 3 kwietnia 2015r. przed dniem orzekania przez Sąd zakończył owo postępowanie udzielając żądanej informacji, brak było podstaw do uwzględnienia żądania skargi w tym zakresie. Organ przestał bowiem tkwić w bezczynności, a w sprawie zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania wynikającego z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zgodnie z tym przepisem, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu powołanego zachodzi wówczas, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym.
Załatwienie sprawy przed datą orzekania przez sąd administracyjny, skutkujące umorzeniem postępowania, nie zwalnia jednak sądu z obowiązku rozpoznania skargi w pozostałym zakresie objętym dyspozycją art. 149 p.p.s.a. W § 1 a mowa jest o jednoczesnym stwierdzeniu przez sąd, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy nacechowane były rażącym naruszeniem prawa.
Oceniając w przedmiotowej sprawie stopień naruszenia prawa przez organ, Sąd uznał, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wprawdzie należy zauważyć, że wniosek skarżącego z dnia 3 kwietnia 2015r. powinien zostać rozpatrzony w ustawowym terminie wynoszącym co do zasady 14 dni, to jednak bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu zachowanie podmiotu zobowiązanego nie może być traktowane jako celowe działanie, mające na celu uniemożliwienie uzyskania wnioskowanej informacji.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w pkt II sentencji.
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt III podjęte zostało na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.
J.T.21.10.15r.