Uzasadnienie
Z. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpatrzenia jego podania z dnia 15 maja 2014 r. w oparciu o art. 235 k.p.a. pomimo wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 23 czerwca 2014 r. odnośnie postanowienia SKO we W. z dnia [...] o nr [...] stwierdzającego niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dot. postanowień z dnia 6 lutego 2014 r. Według skarżącego "doszło do rażącej bezczynności ze strony organu odwoławczego i przewlekłości postępowania, którym Kolegium naraża jego zdrowie i życie, skazując współobywatela na śmierć z głodu".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podnosząc, że podanie skarżącego z dnia 15 maja 2014r. rozpatrzyło postanowieniem z dnia [...] nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...] o nr [...]. Zdaniem Kolegium nie można mówić o bezczynności i przewlekłości postępowania w sytuacji, gdy organ administracji wydał orzeczenie, ale nie takie, jakiego oczekiwała strona, prezentująca własną, "autorską" koncepcję prawną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania.
Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - kontrola ta obejmuje również bezczynność organu.
Rozpoznając merytorycznie skargę należy podnieść, że przyjęte zostało, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. T. Woś, M. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd. Prawnicze "Lexis-Nexis" (W-a 2005, str. 86). Wniesienie skargi na milczenie jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Lexis-Nexis", Warszawa 2006, str. 37).
Podkreślić przy tym należy, że zgodnie zaś z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Kontrola Sądu w takich sprawach sprowadza się więc do zbadania, czy rzeczywiście organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce. W sytuacji zatem, gdy Sąd uzna skargę za uzasadnioną, może zobowiązać organ administracji do wydania w określonym terminie decyzji, postanowienia lub aktu czy też dokonania czynności z zakresu administracji publicznej, jeśli organ ten nie uczynił tego mimo obowiązku wynikającego z przepisów prawa.
Istotne jest przy tym, że w sprawach skarg na bezczynność organów administracji, wojewódzki sąd administracyjny orzeka biorąc pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili wydawania orzeczenia.
Aby zatem ocenić czy skarżony w niniejszej sprawie organ, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. pozostaje w bezczynności, wskazać należy – jak to już wyżej Sąd podkreślił, że w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracyjnych sąd administracyjny orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy istniejący w dacie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy.
W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi wniesionej do tut. Sądu w dniu 11 lipca 2014r. jest zarzucana w/w Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu bezczynność w przedmiocie rozpoznania podania skarżącego z dnia 15 maja 2014 r. zatytułowanego: " skarga o ponowne rozpatrzenie sprawy". W podaniu tym skarżący zawarł żądanie (pkt 3 tegoż pisma), cyt.: "stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1pkt 2 i 6 k.p.a. postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. o nr [...] stwierdzającego niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w sprawie postanowienia z dnia [...] odmawiającego rozpatrzenia wniosku strony o zmianę decyzji MOPS z dnia [...] w oparciu o art.154 k.p.a.".
Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że opisane wyżej podanie wniesione zostało do Kolegium osobiście przez skarżącego w dniu 15 maja 2014 r., o czym świadczy prezentata SKO.
Niewątpliwe jest także w sprawie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. - wbrew zarzutom skarżącego, rozpatrzyło opisany wyżej wniosek w/w z dnia 15 maja 2014 r., wydając w dniu [...] postanowienie Nr [...]. Kolegium w postanowieniu tym powołując się na przepis art.158 § 1 w związku z art.126 k.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia tegoż Kolegium z dnia [...], Nr [...] stwierdzającego niedopuszczalność wniosku o skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której Kolegium postanowieniem z dnia [...], Nr [...] odmówiło uzupełnienia co do rozstrzygnięcia "w przedmiocie wniosku strony o zmianę lub uchylenie decyzji organu pomocowego ze względu na słuszny interes strony i społeczny w oparciu o art.154 k.p.a." decyzji Kolegium z dnia [...], [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności – wydanej z upoważnienia Prezydenta W. decyzji Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr [...] w Miejskim Ośrodku pomocy Społecznej we W. z dnia [...], [...] odmawiającej przyznania zasiłku celowego.
W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że niezasadny jest podnoszony przez skarżącego zarzut bezczynności SKO we W., z tej to przede wszystkim przyczyny, iż Kolegium w terminie określonym do rozpatrzenia sprawy, wydając opisane wyżej postanowienie z dnia [...] - załatwiło ją w formie przewidzianej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.
Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Podane powyżej terminy załatwienia sprawy oznaczają okres, w którym dana sprawa powinna być rozstrzygnięta w formie decyzji (postanowienia).
Tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, akta sprawy potwierdzają, że niniejsza sprawa wszczęta podaniem skarżącego z dnia 15 maja 2014 r. załatwiona została przez Kolegium wydanym w dniu [...] w/w postanowieniem, co równocześnie przeczy twierdzeniu skarżącego, jakoby Kolegium uchybiło przepisom kształtującym terminy załatwiania spraw.
W konsekwencji powyższych ustaleń nie można przyjąć, by Kolegium pozostawało w bezczynności w sprawie opisanego wyżej wniosku (podania) skarżącego z dna 15 maja 2014 r., skoro z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Z taką zaś sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Tym samym zgodzić się należy z twierdzeniem Kolegium, że fakt wydania przez tenże organ rozstrzygnięcia, które nie spełnia oczekiwań skarżącego nie świadczy o bezczynności. Natomiast stanowisko Kolegium wyrażone w wydanym postanowieniu z dnia [...], skarżący może kwestionować w drodze wykorzystania stosownych środków zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego, a następnie w ramach kontroli sądowoadministracyjnej.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak wyżej.