Uzasadnienie
Z. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Gminy Miejskiej w K. w zaspokojeniu potrzeby lokalowej. Jako podstawę prawna skargi powołał art. 227 kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. Nr 98 z 2000 r. poz. 1071) i wskazał, że skarga jest złożona na okoliczność przewlekłego i biurokratycznego załatwienia sprawy w wydaniu decyzji przydziału lokalu mieszkalnego lub lokalu socjalnego do zaspokojenia potrzeby lokalowej osobie niepełnosprawnej i bezdomnej. W uzasadnieniu skargi przedstawił w jakich okolicznościach utracił mieszkanie w K. oraz starania jakie podjął w celu uzyskania mieszkania w K. Według skarżącego Gmina Miejska w K. wykazuje całkowitą bierność w przydzieleniu mu lokalu, jej działania sprowadziły się tylko do umieszczenia na liście osób oczekujących na lokal. Odpowiedzialność za brak lokalu Gmina przerzuciła na wnioskodawcę twierdząc, że to on winien wskazać pustostan oraz, że nie wykazuje zainteresowania załatwieniem sprawy. Skarżący dołączył do akt szereg pism oraz biletów do K. jak twierdził dla wykazania niezasadności tych twierdzeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarżący jako podstawę prawna swojej skargi wskazał art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jednolity Dz. U. Nr 98 poz. 1071 ze zm.).
Skarga rozpatrywana w tym trybie to skarga o charakterze powszechnym, mają do niej zastosowania przepisy art. 227 – 240 kodeksu postępowania administracyjnego – dalej w skrócie określone kpa.
Skarga taka służy każdemu, osobie która jest stroną postępowania administracyjnego, jak również osobie która strona postępowania nie jest. Zatem postępowanie w sprawie skargi toczy się w ramach wszczętego postępowania lub samodzielnie (art. 233, art. 234 kpa).
Skargę z art. 227 kpa charakteryzują dwie przesłanki – nie ma cech środka prawnego uregulowanego w kpa lub w innych procedurach i zwiera zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika.
Celem jej jest rozpoznanie błędów, zaniedbań, ma ona za przedmiot naganne sytuacje wszelkie działania bezczynności lub zaniechania organu lub jego pracowników.
Procedura związana z wniesieniem skargi ma charakter uproszczony nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięcia adresowanego do skarżącego a tylko zawiadamia się o działaniach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przedmiotem skargi.
Doktryna i orzecznictwo reprezentuje jednolity pogląd, że w tym postępowaniu nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia, a na działanie administracji publicznej w sprawach petycji, skarg, wniosków nie rozciąga się kontrola sprawowana przez sąd administracyjny.
Sąd orzekający podziela powyższy pogląd przywołując dodatkowo wyrok NSA z 11.02.2002 r. II SA/Wr 3121/01 oraz postanowienie NSA z 9.12.1999 r. w sprawie III SAB 7/99, w których stwierdzono, że Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII kpa ani do oceny prawidłowości prowadzenia postępowania w trybie przepisów działu VIII kpa.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak wyżej.