Uzasadnienie
Stowarzyszenie [...] (dalej: wnioskodawca, strona lub skarżący) zwróciło się do Dyrektora Szpitala Specjalistycznego [...] z wnioskiem z dnia 29 czerwca 2016 r. (nadesłanym drogą elektroniczną) o udostępnienie (na wskazany adres mailowy) następujących informacji i danych, a mianowicie:
- - o adresie www strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej szpitala,
- - o adresie www strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej szpitala, pod którym znajduje się dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających - w odniesieniu do wszystkich kontroli, zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych, które miały miejsce w latach 2003-2015,
- - informacji o tym, czy szpital udostępnia, użycza, wynajmuje, tudzież dzierżawi pomieszczenia lub sprzęty medyczne szpitala innym osobom lub podmiotom, a jeśli tak to wniesiono o udostępnienie skanów umów, na podstawie których to następuje,
- - skanów umów z ordynatorami, pracującymi w szpitalu na dzień wniesienia wniosku,
- - informacji o szkoleniach i kursach, w których uczestniczył personel oddziału ginekologiczno-położniczego w latach 2013-2015, tj. informacji o imionach i nazwiskach uczestników szkolenia, informacji o imieniu i nazwisku prowadzącego (imionach i nazwiskach prowadzących), informacji o zakresie merytorycznym szkolenia, przesłanie skanu umowy na przeprowadzenie tych szkoleń,
- - informacji o tym, czy na oddziale ginekologiczno-położniczym jest zatrudniony psycholog, a jeśli tak, to informacji o wymiarze czasu pracy zatrudnionego psychologa, jeżeli na oddziale ginekologiczno-położniczym nie jest zatrudniony psycholog, to o udostępnienie informacji o tym, ile razy w 2015 r. był wzywany na oddział psycholog lub psychiatra na konsultacje,
- - informacji o liczbie porodów na oddziale ginekologiczno-położniczym szpitala w 2015 roku, w tym - informacji o liczbie porodów, w których zastosowano znieczulenie zewnątrzoponowe (w całym roku 2015 i od lipca 2015) oraz informacji o liczbie porodów ukończonych drogą cesarskiego cięcia w 2015 r.,
- - treści skarg złożonych przez pacjentów oddziału ginekologiczno – położniczego w latach 2013-2015.
Pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. wnioskodawca ponowił wniosek o udostępnienie informacji publicznej wskazując, że upłynął termin realizacji wniosku, o którym stanowi art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Pismem z 19 października 2016 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Dyrektora Szpitala Specjalistycznego im. [...] z żądaniem stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie, zobowiązania organu do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z jej wnioskiem z dnia 29 czerwca 2016 r. W uzasadnieniu skargi wskazano, że dnia 29 czerwca 2016 r. strona złożyła drogą elektroniczną wniosek o udostępnienie przez Szpital informacji w nim wskazanych. W związku z brakiem odpowiedzi na powyższy wniosek strona w dniu 16 sierpnia 2016 r. wysłała za pośrednictwem poczty elektronicznej "przypomnienie", na które do dnia złożenia skargi nie otrzymała odpowiedzi.
Skarżący wywodził, że Szpital jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia wnioskowanych informacji, a przedmiot wniosku stanowi informację publiczną, na potwierdzenie czego przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych. Podniósł, że również udostępnienie umów zawartych z ordynatorami potraktować należy jako udostępnienie informacji publicznej, bowiem są one związane z funkcjonowaniem szpitala jako podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej. Ponadto informacje dotyczące tego, czy szpital udostępnia, użycza, wynajmuje bądź dzierżawi pomieszczenia szpitala lub sprzęty medyczne również można określić informacjami publicznymi, na co wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z 27 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Szpitala Specjalistycznego im. [...] wniósł o umorzenie postępowania. Organ przyznał, że nie odczytano wiadomości mailowych przesłanych przez skarżącego i czyniąc zadość złożonemu wnioskowi organ odpowiedział na zadane w nim pytania, podając:
ad.
- 1) adres strony www. Biuletynu Informacji Publicznej Szpitala.
ad.
- 2) Szpital nie umieszcza wnioskowanych informacji na stronie www. Powołano przepis art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
ad.
- 3) Kopie wnioskowanych umów.
ad.
- 4) Kopie umów z ordynatorami pracującymi w szpitalu na dzień wniesienia wniosku.
Ad 5) Szkolenia/kursy. Kopie umów wraz z listą uczestników szkolenia.
Ad. 6 Szpital zatrudnia w wymiarze pełnego etatu psychologa, który świadczy usługi dla pacjentów każdego oddziału szpitalnego.
Ad. 7 Informacje dotyczące porodów na oddziale ginekologiczno – położniczym w latach 2013 – 2015.
Ad. 8 Kopie skarg pacjentów oddziału ginekologiczno – położniczego w latach 2013 – 2015.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej, a kontrola ta o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), (dalej: p.p.s.a.) obejmuje również bezczynność organów.
W literaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (T. Woś, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis - Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz. Wydawnictwo "Lexis - Nexis", Warszawa 2006, str. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.
Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej, którego tryb udzielania reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058). Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. – stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowane jest stanowisko, wedle którego informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów.
W analizowanej sprawie nie ma sporu między stronami co do tego, że wniosek skarżącego z dnia 29 czerwca 2016 r. powinien być rozpatrzony na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem Dyrektor Szpitala Specjalistycznego [...] (państwowej osoby prawnej) jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, zaś wnioskowana informacja ma walor informacji publicznej, gdyż dotyczy działalności szpitala, a mianowicie zasad jego funkcjonowania w aspekcie trybu jego działania (art. 6 ust.1 pkt 3 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej) oraz danych publicznych, jakie są w posiadaniu szpitala (art. 6 ust.1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Przepis art. 13 tej powołanej wyżej ustawy stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.
Z materiału aktowego badanej sprawy wynika, że przedmiotowy wniosek został przez skarżącego wniesiony w dniu 29 czerwca 2016 r., zaś rozpoznanie tego wniosku nastąpiło w dniu 10 listopada 2016 r. Oznacza to, że na dzień wniesienia skargi, to jest 23 października 2016 r. organ pozostawał bezczynny.
Stosownie do przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność (...) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1). W kontrolowanej sprawie Sąd w dacie wyrokowania nie miał podstaw do nałożenia takiego zobowiązania, albowiem wniosek został zrealizowany. W związku z powyższym mając na uwadze, treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało postępowanie w sprawie bezczynności umorzyć. Jednakże mając na uwadze przepis art. 149 § 1a p.p.s.a. zobowiązujący do stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt Ii wyroku.
W ocenie Sądu bezczynność niniejszej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskowane informacje zostały przekazane stronie - w następstwie złożenia skargi - pismem z dnia 10 listopada 2016 r., a zatem bezczynność w zakresie udzielenia żądanych danych wynosiła niespełna 5 miesiący. Z powyższego wynika, że opóźnienie w rozpoznaniu wniosku skarżącego nie miało charakteru opóźnienia znacznego i tym samym nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa, co stanowiło podstawę do wydania orzeczenia o treści jak w pkt. I wyroku.