Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 stycznia 2017 r. E.G. (zwana dalej stroną lub skarżącą), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła kserokopię skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Burmistrza Miasta L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Do skargi strona dołączyła również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 28 lutego 2017 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie oraz złożenie oryginału pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone adresatowi w dniu 10 marca 2017 r. W wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła jednak braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli skarga strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jej uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W niniejszej sprawie pismem z dnia 3 marca 2017 r., wezwano pełnomocnika skarżącej do podpisania skargi bądź nadesłania jej oryginalnie podpisanego odpisu, a także do złożenia oryginału pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie została skutecznie doręczone pełnomocnikowi w dniu 10 marca 2017 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął z dniem 17 marca 2017 r. (piątek), nie zostały jednak usunięte braki formalne skargi.
Tym samym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wniesiona skarga podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł w punkcie I sentencji postanowienia.
Jak wynika z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Podkreślić przy tym należy, że zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarga wywiedziona przez stronę – wobec nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie – podlegała odrzuceniu, a więc była jednocześnie oczywiście bezzasadną. W związku z tym wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych podlegał oddaleniu na podstawie art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie II sentencji postanowienia.