Uzasadnienie
Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego R. A. adw. M. Z. złożył do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Dyrektora A we W. datowaną na dzień 7 października 2019 r., oznaczoną sygn. akt IV SAB/Wr 231/19. We wniosku skargi zawarł również żądanie zasądzenia na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów udzielenia skarżącemu pomocy prawnej za całe postępowanie wg norm przepisanych, albowiem koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Wyrokiem z dnia 3 marca 2020 r. Sąd po rozpoznaniu wyżej opisanej skargi – oddalił skargę w całości.
Wyrok ten wydany w trybie uproszczonym został doręczony pełnomocnikowi w dniu 17 marca 2020 r. Pismem z dnia 30 marca 2020 r. nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 31 marca 2020 r. pełnomocnik wniósł o uzupełnienie wyroku w sprawie IV SAB/Wr 231/19 z dnia 3 marca 2020 r. o stosowne rozstrzygnięcie o kosztach tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Sąd zważył co następuje.
Wniosek pełnomocnika skarżącego jest uzasadniony.
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia z urzędu (...) – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Według § 2 art. 157 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów Sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym, zaś w myśl § 3 tego przepisu orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba, że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.
W niniejszej sprawie niesporne jest, iż pełnomocnik wniósł w skardze o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego informując, że nie zostały one wniesione ani w całości ani w części. Bezsporne również jest, iż pełnomocnik wnoszący skargę adw. M. Z. został ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu.
Zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1513, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa albo jednostka samorządu terytorialnego, jeżeli przepis szczególny tak stanowi (ust. 1). Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Adwokackiej, określi w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ponoszenia kosztów, o których mowa, w ust. 1, z uwzględnieniem sposobu ustalania tych kosztów, wydatków stanowiących podstawę ich ustalenia oraz maksymalnej wysokości opłat za udzieloną pomoc (ust. 2).
Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 29 ust. 2 ustawy prawo o adwokaturze Minister Sprawiedliwości w dniu 3 października 2016 r. wydał rozporządzenie w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 18. § 21 ust. 1 pkt c powyższego rozporządzenia stanowi, że opłaty w sprawach przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynoszą 240 zł (w innych sprawach niż opisana w pkt a i b)
Mając na uwadze powyższe przepisy Sąd miał obowiązek orzec w wyroku z dnia 3 marca 2020 r. o przyznaniu pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Skoro takie rozstrzygnięcie nie zostało zawarte, a pełnomocnik skarżącego złożył w terminie 14 dni od dnia doręczenia wyroku wniosek o uzupełnienie w tym zakresie wyroku Sąd w oparciu o powołane wyżej przepisy orzekł jak wyżej.
Po uzupełnieniu wyroku jego sentencja brzmi:
- I. oddala skargę w całości;
- II. przyznaje adw. M. Z. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym.
H.B.21.04.2020 r.