Uzasadnienie
Zgodnie z art. 5a § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.; zwana dalej "P.u.s.a."), dopuszczalne jest badanie spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego lub sędziego delegowanego do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie administracyjnym wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, na wniosek uprawnionego, o którym mowa w § 3, jeżeli w okolicznościach danej sprawy może to doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności, mającego wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru sprawy. Wniosek o stwierdzenie przesłanek, o których mowa w § 1, może być złożony wobec sędziego sądu administracyjnego lub sędziego delegowanego do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie administracyjnym wyznaczonego do składu sądu rozpoznającego sprawę co do istoty lub skargę kasacyjną (art. 5a § 2 P.u.s.a.).
Stosownie zaś do treści art. 5a § 6 P.u.s.a., wniosek niespełniający wymagań, o których mowa w § 5, podlega odrzuceniu bez wezwania do usunięcia braków formalnych. Odrzuceniu podlega również wniosek złożony po upływie terminu albo z innych przyczyn niedopuszczalny.
Uwzględniając powyższe przepisy, należało stwierdzić, że wniosek złożony w niniejszej sprawie jest niedopuszczalny. Jak wynika bowiem z treści art. 5a § 2 P.u.s.a., wniosek o zbadanie spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego wymogów niezawisłości i bezstronności może być złożony tylko wobec sędziego sądu administracyjnego wyznaczonego do składu sądu rozpoznającego sprawę co do istoty. W niniejszej sprawie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 30 maja 2023 r. został wyznaczony jedynie sędzia sprawozdawca, którym nie jest asesor objęty rozpoznawanym wnioskiem, a skład rozpoznający sprawę co do istoty nie został jeszcze wyznaczony. Skoro asesor, którego wniosek dotyczy, nie został wyznaczony do składu sądu rozpoznającego sprawę co do istoty, to wniosek należało uznać za niedopuszczalny.
Z tych względów, na podstawie art. 5a § 6 P.u.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.