Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 października 2020 r. Sąd odrzucił skargę H. L. (dalej: skarżący, wnioskodawca) wobec nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, tj. wskazania numeru PESEL oraz uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Odpis w/w postanowienia został doręczony skarżącemu na adres podany w skardze 20 stycznia 2021 r. wraz z pouczeniem o prawie do złożenia zażalenia w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia.
Skarżący - pismem z 21 stycznia 2021 r., nadanym za pośrednictwem poczty w tym samym dniu, nazwanym zażaleniem - wniósł o "przywrócenie terminu rozpoznania skargi". W uzasadnieniu - wskazując przyczyny nieusunięcia wskazanych w wezwaniach braków formalnych skargi - powołał się na okoliczność uszkodzenia okularów oraz zaawansowany wiek (85 lat). Podkreślił, że ze względu na panującą epidemię koronawirusa nie mógł dostać się do okulisty. Wskazał, że ze względu na drobny druk nie mógł odczytać, że należy wpłacić kwotę 100 zł i podać nr PESEL. Końcowo - przywołując fakt samotnego zamieszkiwania, wskazanych kłopotów ze wzrokiem i podeszłego wieku - podkreślił, że jego intencją nie było lekceważenie wezwania. W treści pisma podał swój numer PESEL a na konto wskazane w wezwaniu dokonał przelewu kwoty 200 zł. Wskazane pismo z 21 stycznia 2021 r., z uwagi na okoliczności powołane w treści uzasadnienia, należało potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi złożonej w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje.
Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu, bez względu na wielkość opóźnienia, Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu. Z kolei możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a., zaś warunki określa art. 87 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że stosowny wniosek wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu;
w piśmie zawierającym wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powyższego wynika, że przywrócenia terminu może domagać się strona, która nie dokonała czynności w terminie ale jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy z uwagi na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była ona w stanie przeciwdziałać. Sąd uznał, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Dodać należy, że skarżący dochował terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. i spełnił pozostałe warunki określone tym przepisem, tj. dokonał czynności, której uchybił oraz uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu.
Sąd uwzględnił podnoszoną we wniosku argumentację, że w okresie obostrzeń spowodowanych pandemią koronawirusa w Polsce wprowadzono szereg ograniczeń, które utrudniały lub uniemożliwiały dokonywanie czynności życia codziennego w tym wizytę u lekarza specjalisty. Wziął także pod uwagę wiek skarżącego i ograniczenia z nim związane w kontekście stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zaistniałe okoliczności miały wpływ na ocenę wniosku o przywrócenie terminu i wskazują, że uchybienie terminowi nie nastąpiło z winy skarżącego. Zasadnym jest więc przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z tych przyczyn Sąd - na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 p.p.s.a. - orzekł o przywróceniu uchybionego terminu jak w sentencji postanowienia.