Uzasadnienie
S. O. złożył w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W skardze wniósł o:
"1. zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznych zgodnie z moim wnioskiem z dnia 18.10.2010 r.,
- 2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
- 3. zasądzenie ewentualnej kary zgodnie z art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej."
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy W. wskazał, iż co prawda z opóźnieniem, jednakże prośba skarżącego została uwzględniona i żądane informacje zostały mu przesłane. Zatem, skarga została uwzględniona.
W związku z powyższym, pismem z dnia 16 marca 2001 r., Sąd zwrócił się do skarżącego o złożenie oświadczenia, czy nadal podtrzymuje swą skargę, czy ją cofa.
W odpowiedzi skarżący wyraził niezadowolenie z działań Burmistrza, jednakże w konsekwencji potwierdził fakt otrzymania wnioskowanych informacji oświadczając, że skargę swą podtrzymuje tylko w zakresie pkt 2 i 3.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Po myśli art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Wskazać należy, że w niniejszej sprawie organ administracji publicznej, korzystając z instytucji samokontroli, udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek, dostarczając żądanej informacji publicznej. Wobec tego postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe.
W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., postępowanie dotyczące udzielenia informacji publicznej, wszczęte wniesioną skargą podlegało umorzeniu, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia.
Z kolei, orzeczenie w pkt II sentencji postanowienia wynika z faktu, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania sprawy objętej wskazanym zakresem.
Art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) stanowi, że kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
W sprawie uregulowanej powyższym przepisem prawa, bez wątpienia, właściwy jest sąd powszechny. Niedopuszczalne jest złożenie skargi do sądu administracyjnego z żądaniem ukarania osoby, która nieudostępniła żądanej informacji publicznej.
Dlatego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1, należało orzec o odrzuceniu skargi wniesionej w tym przedmiocie.
Z kolei, zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 tej ustawy.
Wobec tego, że w niniejszej sprawie skarżący poniósł koszty sądowe w wysokości 100 zł tytułem wpisu od skargi, należało orzec jak w pkt III sentencji postanowienia.