Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 czerwca 2015 r., które wpłynęło do organu w dniu 16 czerwca 2015 r., K. S. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. polegającą na zwłoce w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 1 października 2013 r. w sprawie przyznania zasiłku okresowego i celowego.
Jak wynika z analizy wskazanego wniosku skarżąca pismem z 1 października 2013 r. wystąpiła o przyznanie zasiłku okresowego oraz zasiłku celowego m.in. na energię elektryczną.
Powyższy wniosek wpłynął do organu i został zarejestrowany pod sygnaturą [...].
W odpowiedzi na skargę organ – pomijając ocenę zarzutów strony skarżącej – przedstawił przebieg postępowania zainicjowanego powołanym żądaniem, z którego wynikało, że żądanie skarżącej objęte wnioskiem z dnia 1 października 2013 r., dotyczącym m.in. dopłaty do energii elektrycznej, zostało rozpoznane decyzją SKO w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że wniesienie skargi a następnie jej rozpoznanie wywołuje skutki zarówno procesowe jak i materialnoprawne. Jedną z konsekwencji procesowych związanych z rozpoznaniem skargi jest tzw. powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) oznaczająca, że pomiędzy tymi samymi stronami w zakresie tego samego przedmiotu sporu zostało prawomocnie zakończone postępowanie i nie można w tym samym zakresie zainicjować w przyszłości kolejnej sprawy.
Powyższa zasada została unormowana w art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiącym o obowiązku odrzucenia skargi jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Wobec tego stwierdzenie, że sprawa została już prawomocnie osądzona stanowi przeszkodę do prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu.
Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu została już prawomocnie zakończona sprawa ze skargi K. S. na opisaną na wstępie bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. Bowiem wyrokiem z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 105/14 tutejszy Sąd oddalił ww. skargę, zaś wydane orzeczenie stało się prawomocne od dnia 14 marca 2015 r.
Analiza akt wskazanej sprawy bezsprzecznie dowodzi, że przedmiotem orzeczenia była zarzucana organowi bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 1 października 2013 r., który wpłynął do organu w tym samym dniu i został zarejestrowany pod sygnaturą [...], a zawierał żądanie przyznania zasiłku okresowego oraz zasiłku celowego m.in. na energię elektryczną.
Obie sprawy są zatem tożsame zarówno pod względem podmiotów jak i przedmiotu.
Mając powyższe na uwadze, skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie mogła okazać się skuteczna, gdyż postępowanie w tym zakresie zostało już prawomocnie zakończone wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 6 listopada 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 105/14.
Stąd też Sąd zobligowany był do zastosowania art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i odrzucenia skargi w niniejszej sprawie