Uzasadnienie
G. S. wnioskiem z dnia 6 września 2015 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] o udostępnienie informacji publicznej – czytelnej kopii/kserokopii dokumentu znajdującego się w posiadaniu zobowiązanego, pisma Pani A. R., które zainicjowało postępowanie administracyjne znak: [...].
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] odpowiadając na powyższy wniosek pismem z dnia 10 września 2015 r. poinformował wnioskodawcę, że żądane pismo nie ma charakteru informacji publicznej. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, a pismo Pani A. R. jest pismem od osoby prywatnej.
Dodał, że wnioskodawca jako strona postępowania może na każdym etapie postępowania zapoznać z dokumentami, pismami, które znajdują się w aktach sprawy. Zarząd Wspólnoty reprezentuje również wnioskodawcę jako właściciela lokalu w tym budynku. Pismo to skarżący otrzymał w dniu 14 września 2015 r. (odbiór potwierdziła żona).
Wnioskodawca pismem z dnia 21 września 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]. Zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez nieudostępnienie informacji publicznej. Wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia wyroku i akt organowi, zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W uzasadnieniu podał, że organ do dnia złożenia skargi nie udostępnił informacji, o którą wnosił pismem z dnia 6 września 2015 r., nie wydał też decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji.
Po złożeniu do organu opisanej wyżej skargi – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] pismem z dnia 23 września 2015 r. skierowanym do skarżącego poinformował, że w dalszym ciągu podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 10 września 2015 r. Żądana przez skarżącego informacja nie jest informacją publiczną, o czym strona zawiadomiła skarżącego pismem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. Podtrzymał swoje stanowisko, że żądana przez wnioskodawcę informacja nie jest informacja publiczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej a kontrola ta, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) obejmuje również bezczynność organów.
W literaturze przyjmuje się, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności /T. Woś, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis - Nexis", Warszawa 2005, str. 86/. Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu /J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz. Wydawnictwo "Lexis - Nexis", Warszawa 2006, str. 37/. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.
Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej /Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm./. Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. – stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że wniosek skarżącego z dnia 6 września 2015 r. nie powinien być rozpatrzony na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wnioskowana bowiem informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Przypomnieć należy, że skarżący we wniosku z dnia 6 września 2015 r. wnosił o udostępnienie mu pisma konkretnej osoby fizycznej. Jest to pismo osoby prywatnej nie posiadające cech informacji publicznej o których była mowa wyżej.
W związku z powyższym jako prawidłową należy uznać odpowiedź organu, sporządzoną na piśmie informację, że wnioskowana przez skarżącego informacja nie ma charakteru informacji publicznej i nie może być nadesłana.
Z tych też względów skargę jako nieuzasadnioną - w myśl art. 151 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić.