Uzasadnienie
W dniu 18 stycznia 2008r. skarżący M. K. wniósł skargę na bezczynność organu administracji publicznej Prezydenta Miasta W. - Wydziału Edukacji Urzędu Miejskiego we W. polegającą na - według skarżącego- celowej przewlekłości postępowania w sprawie nadania awansu zawodowego nauczyciela mianowanego i niewydania decyzji w tej sprawie od 6 grudnia 2007r.
Jako podstawę prawną skargi wskazał art. 3 §2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Do skargi dołączył pisma z 17 grudnia 2007r. i 10 stycznia 2008r. - oba kierowane do Prezydenta Miasta W. z prośbą o usunięcie naruszenia prawa i zarządzenie wydania decyzji przez Wydział Edukacji Urzędu Miejskiego we W. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania i podniósł, że decyzję w przedmiotowej sprawie wydał w dniu [...].
Po doręczeniu powyższego pisma skarżący oświadczył on, iż nie otrzymał decyzji, a co zatem nie ma jej w obrocie prawnym.
Na rozprawie w dniu 30 maja 2008r. wyjaśnił zaś, że decyzja organu I instancji z [...] na skutek odwołania złożonego przez zainteresowanego została decyzją D. Kuratora Oświaty z dnia [...] uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania. Na pytanie Sądu wyjaśnił także, że nie składał zażalenia na bezczynność Prezydenta W. do organu wyższego stopnia - D. Kuratora Oświaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Skarga jest niedopuszczalna - zatem należało ją odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
§ 2 powołanego przepisu zawiera legalną definicję środka zaskarżenia, którego wyczerpanie stanowi niezbędną przesłankę skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jako środek zaskarżenia ustawodawca wymienia zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W literaturze i orzecznictwie niesporne jest, że wyliczanie środków zaskarżenia w powołanym przepisie ma charakter niepełny i przykładowy, jak również, że zażalenie określone w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej upsa, nie jest zażaleniem o którym stanowi art. 141-144 Kpa ale swoistym środkiem odwoławczym składanym w przypadku niezałatwienia przez organ sprawy w ustawowym terminie (Komentarz do ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod redakcją Tadeusza Wosia - Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 236-237, 86-87).
Niesporne jest również w doktrynie i orzecznictwie, że wniesienie skargi na bezczynność organu w trybie art. 54 upsa wymaga wyczerpania postępowania określonego w art. 37 Kpa, a jego niewykorzystanie to brak formalny, niezbędny do wystąpienia ze skargą.
W tezie postanowienia Sądu NSA z 12 stycznia 2001r. IV SAB 177/00 (niepubl.), przyjmuje się między innymi iż wyczerpanie przez stronę trybu zaskarżonego określonego w art. 37 Kpa warunkuje wniesienia skargi na bezczynność.
Z treści art. 37 wynika, iż zażalenie na bezczynność organu wnosi się do organu wyższego stopnia. W niniejszej sprawie taki organem jest Dolnośląski Kurator Oświaty.
Tymczasem z akt sprawy i oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie wynika, że skarżący nie wniósł zażalenia w tym trybie, a z dokumentów dołączonych do akt wynika, że ponaglenie dotyczące załatwienia sprawy z dnia 17 grudnia 2007r. i 10 lutego 2008r. skarżący skierował do organu I instancji.
W tych okolicznościach uznać należy, że nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia, warunkując wniesienie skargi.
Tym samym wniesienie skargi stało się niedopuszczalne.
Zatem po myśli art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej.