Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 czerwca 2015 r. K. S., dalej: skarżąca, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 czerwca 2015 r. w sprawie wypłaty zaległych zasiłków celowych.
W złożonej skardze skarżąca wskazała, że pismem z dnia 2 czerwca 2015 r. wezwała MOPS do wypłaty zaległych świadczeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3, a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a omawianej ustawy. Badanie merytorycznej zasadności skargi na bezczynność organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności.
Analizując żądanie skarżącej polegające na wypłacie zaległych zasiłków stwierdzić należy, że wypłata świadczenia z pomocy społecznej jest czynnością techniczną, poprzez którą organ administracji publicznej nie rozstrzyga w sposób władczy o prawach i obowiązkach strony. Konsekwencją przyjęcia takiego stanowiska będzie zatem wyłączenie możliwości domagania się od organu wydania stosownego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 26 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 90/14, dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stąd też, skoro wypłaty świadczenia nie można uznać za inny niż decyzje i postanowienia akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to tym samym wniesienie skargi na tę czynność należy uznać za niedopuszczalne. A jeśli tak, to również i skarga na bezczynność organu we wskazanym zakresie jest niedopuszczalna, gdyż przysługiwać może ona – jak stanowi art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – na bezczynność lub przewlekłe postępowanie w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a p.p.s.a.
W tej sytuacji wniesioną w niniejszej sprawie skargę w przedmiocie bezczynności Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. w sprawie rozpoznania wniosku skarżącej o wypłatę zaległych zasiłków należało odrzucić – jako niedopuszczalną – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym wyżej orzeczono.