Uzasadnienie
Przystępując do rozstrzygania Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Mailem z 20 listopada 2020 r. skarżący skierował na adres mailowy sekretariatu [...] Wyższej Szkoły Fizjoterapii z/s we W. (dalej: WSF) prośbę o przesłanie "Kopii sylabusów z wszystkich przedmiotów na kierunku kosmetologia na I i II stopniu". Dziekanat WSF w tym samym dniu odpowiedział, że "nie jest upoważniony do przesyłania kopii sylabusów" i prosi o skontaktowanie się w tej sprawie z dr. Z.K. Tego samego dnia skarżący przesłał na adres mailowy sekretariatu WSF pismo o treści: "Państwo sobie żartują. Proszę się zapoznać z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej". I dalej "Proszę o niezwłoczne przesłanie informacji, albo będę zmuszony złożyć skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego". W dniu 24 listopada 2020 r. skarżący wysłał na w/w adres wiadomość o treści: "Przypominam się".
W dniu 7 grudnia 2020 r. skarżący złożył skargę na bezczynność organu, tj. Rektora WSF, w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucił naruszenie:
- 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim stanowi on normatywną podstawę do udostępniania informacji o działalności jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa;
- 2) art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm. - dalej: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak udostępnienia informacji publicznej przez organ. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Rektora WSF do zgodnego z prawem rozpatrzenia jego wniosku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej;
- 2) zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania;
- 3) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Odpowiadając na skargę Rektor WSF wniósł o jej oddalenie. Przedstawił chronologię sprawy. Ustosunkowując się do skargi podniósł, że nie istnieje pojęcie prawne "sylabus"/"sylabusy", o przesłanie których wnosił skarżący. Wskazał, że - jego zdaniem - art. 10 u.d.i.p., nadając obywatelowi uprawnienie do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o której mowa w art. 6 tej ustawy, stwierdza jednocześnie, że wnioskodawca jest obowiązany należycie sprecyzować swój wniosek. Dowodził, że tymczasem skarżący odniósł się we wniosku do nieistniejącej kategorii prawnej. Stąd też prośba pracownika dziekanatu (sekretariatu) WSF o kontakt wnioskodawcy z prorektorem. Rektor WSF zaakcentował, że wnioskodawca z takiej możliwości wyjaśnienia sprawy nie skorzystał do chwili sporządzenia tej odpowiedzi na skargę. Dostrzegł, że z żadnego przepisu prawa nie wynika, aby obowiązany do udzielenia informacji publicznej miał obowiązek domyślania się intencji wnioskodawcy, a - jak wskazano - w sprawie obowiązany podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy. Stwierdził, że stąd nie sposób mówić o odmowie dostępu do informacji publicznej. Podkreślił, że jednocześnie - z oczywistych względów - nie wydał decyzji odmownej, ani decyzji umarzającej, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Zaznaczył, że na jego stronach internetowych (BIP) znajdują się wszelkie wymagane przez prawo informacje. Uznał, że wyczerpał zatem obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, do którego był zobligowany przepisami. Nadmienił, że jeżeli wnioskodawca oczekiwał czegoś ponad tę informację, to obowiązany był swoje oczekiwanie sprecyzować. Nie sposób zatem - według Rektora WSF - mówić o jakiejś odmowie, czy opóźnieniu w udostępnieniu informacji publicznej, a tym samym o jakimkolwiek uchybieniu prawom wnioskodawcy wynikającym z u.d.i.p. W piśmie procesowym skarżący ustosunkował się do w/w odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdza, że w tej sprawie - na dzień wniesienia rozpoznawanej skargi - Rektor WSF pozostaje w bezczynności, tj. nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p. Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wówczas, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Musi być zatem spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Z powyższego przepisu wynika, że obowiązek informacyjny przewidziany w ustawie spoczywa nie tylko na władzy publicznej, lecz na każdym podmiocie, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Jeżeli zatem - stosownie do z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. - zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej może być każdy podmiot wykonujący wskazane zadania, to istotne znaczenie ma rodzaj prowadzonej działalności, nie zaś forma organizacyjna, czy też własnościowa podmiotu zobowiązanego. W badanej sprawie pozostaje poza sporem między stronami, że WSF (Rektor), jako realizująca zadania publiczne w zakresie edukacji, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu. Zdaniem Sądu żądanie objęte wnioskiem i dotyczące tzw. sylabusów, tj. informacji zawierających - m.in. - program nauki danego przedmiotu, wymagania i kryteria egzaminacyjne stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 u.d.i.p.
Z akt sprawy wynika, że mailem z dnia 20 listopada 2020 r. skarżący skierował na adres mailowy sekretariatu WSF prośbę o przesłanie "Kopii sylabusów z wszystkich przedmiotów na kierunku kosmetologia na I i II stopniu". Sekretariat (dziekanat) WSF tego samego dnia odpowiedział, że "nie jest upoważniony do przesyłania kopii sylabusów" i prosi o skontaktowanie się w tej sprawie z dr. Z. K. Także w tym samym dniu skarżący wysłał na adres mailowy sekretariatu WSF pismo o treści: "Państwo sobie żartują. Proszę się zapoznać z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej". I dalej: "Proszę o niezwłoczne przesłanie informacji, albo będę zmuszony złożyć skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego". W dniu 24 listopada 2020 r. skarżący przesłał na adres mailowy sekretariatu WSF wiadomość o treści: "Przypominam się".
Natomiast 7 grudnia 2020 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Rektora WSF w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W dniu 5 stycznia 2021 r., tj. już po wniesieniu w/w skargi, dziekanat WSF zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie jego oczekiwań dotyczących informacji, które chce uzyskać i poinformował, że w przepisach Prawa o szkolnictwie wyższym nie ma pojęcia "sylabusy". Poprosił o dokładnie podanie, jakie informacje skarżący ma na myśli (w tym celu podano adres kontaktowy do Prorektora ds. studenckich). Tego samego dnia skarżący wyjaśnił, co rozumie pod pojęciem "sylabus" zaś 7 stycznia 2021 r. dziekanat WSF wysłał do skarżącego wiadomość mailową zawierającą link do oczekiwanych przez skarżącego informacji o programach nauczania obowiązujących w WSF. Bezczynność organu na gruncie ustawy (u.d.i.p.) ma miejsce wówczas, gdy w zakreślonym ustawą terminie adresat wniosku nie udostępnia informacji publicznej, ani nie wydaje decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie powiadamia, że nie posiada wnioskowanej informacji publicznej, bądź nie informuje, że żądana informacja nie ma charakteru publicznego. Celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony.
Jak stanowi art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej, w przypadku odmowy jej udostępnienia organ wydaje decyzję (art. 16 ust. 1 ustawy). Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni. Przy czym w przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Terminy, o których mowa w art. 13 u.d.i.p., dotyczą każdej formy załatwienia wniosku - a zatem nie tylko czynności udostępnienia informacji publicznej lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, ale również czynności powiadomienia wnioskodawcy, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (z wyjaśnieniem przyczyn takiej kwalifikacji), bądź powiadomienia, że organ nie posiada informacji publicznej lub obowiązuje inny tryb dostępu. W tej sprawie mamy do czynienia z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w znaczeniu j/w. Wprawdzie w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p., adresat wniosku zareagował na wniosek skarżącego niemniej nie udzielił żądanych informacji, jak i nie odmówił ich udzielenia w przewidzianej prawem formie decyzji. Nie powiadomił także, że nie posiada wnioskowanej informacji publicznej (nie poinformował, że żądana informacja nie ma charakteru publicznego).
Powyższego nie wypełnia oczywiście odpowiedź zawierająca twierdzenie, że sekretariat WSF nie jest upoważniony do przesyłania kopii sylabusów i prośba o skontaktowania się w tej sprawie z dr. Z. K. O braku bezczynności w załatwieniu sprawy nie może przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez adresata wniosku. Nie do zaakceptowania jest bowiem stanowisko, że - niezależnie od treści i formy udzielonej odpowiedzi - jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie udzielenia informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności. Z tych względów należy stwierdzić, że - na moment wniesienia skargi - podmiot zobowiązany do dzielenia informacji publicznej, tj. Rektor WSF, pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 20 listopada 2020 r., bowiem do tego dnia nie zadziałał we właściwej prawnie formie, tj. formie przewidzianej w ustawie (u.d.i.p.).
W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a./), co orzeczono w pkt I sentencji wyroku.
W ocenie Sądu stwierdzony stan bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku skarżącego nie miał jednak charakteru rażącego naruszenia prawa (pkt II sentencji wyroku). Zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie nie stanowiło bowiem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.
W świetle okoliczności, że podmiot zobowiązany udzielił skarżącemu informacji publicznej po wniesieniu skargi (7 stycznia 2021 r. dziekanat WSF wysłał do skarżącego wiadomość mailową zawierającą link do oczekiwanych przez niego informacji o programach nauczania obowiązujących w WSF), bezprzedmiotowe stało się postępowanie w sprawie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku. Tym samym w tej części należało postępowanie umorzyć na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Z przedstawionych wyżej względów Sąd orzekł jak w pkt l-III sentencji wyroku.
O kosztach Sąd postanowił zgodnie z art. 200 p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku). Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.