Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 października 2021 r. D. U. (dalej: strona, skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D. (dalej: organ, Wojewoda) w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, jakie przysługiwały stronie w administracyjnym toku instancji.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 stycznia 2022 r., pismem z dnia 17 stycznia 2022 r., wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie wskazując, że nieusunięcie braków skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Jednocześnie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 stycznia 2022 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie w kwocie 100 złotych w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że powyższe wezwania doręczono skarżącemu w dniu 18 stycznia 2022 r. (k. [...] akt sądowych).
W wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła wskazanych braków skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 u.p.p.s.a.).
Na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Tym samym, złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.) albo do organu prowadzącego postępowanie, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.).
Tymczasem - jak wynika z akt sprawy - skarga strony na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia. W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 stycznia 2022 r., wezwano stronę do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie, pouczając ją, że nieusunięcie ww. braków w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Jednocześnie wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 u.p.p.s.a., w myśl którego skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Przesyłka zawierająca powyższe wezwania została doręczona skarżącemu w dniu 18 stycznia 2022 r. (wtorek), zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia wskazanych braków upływał w dniu 25 stycznia 2022 r. (wtorek). Pomimo upływu siedmiodniowego terminu, strona nie wykazała, aby przed wniesieniem skargi skorzystała z przysługującego jej środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, ani nie uiściła wpisu od skargi.
Odnosząc się z kolei do oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, wyjaśnić trzeba, że cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy, badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego - pomimo wezwania - braków formalnych skargi.
Okoliczność ta obligowała Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 u.p.p.s.a, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.