Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W., zwany dalej organem lub Dyrektorem IAS, pismem z dnia 24 maja 2017 r., nr [...], powołując się na przepis art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm.) – zwaną dalej ustawą wprowadzającą KAS złożył skarżącej A. D. propozycję, określającą warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej we W. W propozycji tej zawarto informację, że zaproponowane warunki zatrudnienia, po ich przyjęciu będą obowiązywać od 1 czerwca 2017 r. oraz pouczenie odpowiadające treści art. 170 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 tegoż przepisu ustawy.
Pismem z dnia 31 maja 2017 r. /wpływ do organu 31 maja 2017r./ skarżąca wezwała Dyrektora IAS do złożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej, wskazując na konieczność wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej.
W odpowiedzi na wezwanie, organ pismem z dnia 9 czerwca 2017 r., nr [...]- poinformował skarżącą, że zgodnie z obowiązującymi przepisami propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia, bądź nowe warunki pełnienia służby - mógł składać zarówno funkcjonariuszom, jak i pracownikom. Ponadto, powołując się na art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS, wskazał, że kierownicy jednostek organizacyjnych określonych w tym przepisie mają autonomiczne prawo w zakresie rodzaju przedkładanych propozycji tj. zatrudnienie na podstawie umowy o pracę lub propozycja pełnienia służby. Organ poinformował jednocześnie skarżącą, że w/w propozycja nie ma charakteru decyzji.
Następnie pismem z dnia 13 czerwca 2017 r. skarżąca wezwała Dyrektora IAS do usunięcia naruszenia prawa, tj. do złożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej, w miejsce złożonej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia.
W odpowiedzi na to wezwanie Dyrektor IAS, pismem z dnia 10 lipca 2017 r., nr [...] - poinformował skarżącą, że złożenie pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia pracownikom albo funkcjonariuszom nie ma charakteru aktu administracyjnego. Stąd też przepis art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - nie ma zastosowania.
W związku z powyższym, skarżąca pismem z dnia 7 lipca 2017 r. skarżąca złożyła bezpośrednio do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zażalenie na bezczynność organu i niezałatwienie sprawy w terminie, wyrażającą się w braku złożenia propozycji służby.
W odpowiedzi na przedmiotowe zażalenie Szef Krajowej Administracji Skarbowej, pismem z dnia 30 sierpnia 2017 r., znak [...] stwierdził niedopuszczalność jego rozpatrzenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a.
Skarżąca pismem z dnia 4 października 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność organu wyrażającą się w braku złożenia jej propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej w Krajowej Administracji Skarbowej na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm., dalej jako ustawa wprowadzająca K.A.S. lub w skrócie u.p.w.K.A.S.). Zdaniem skarżącej Dyrektor IAS miał obwiązek prawny wręczenia jej do dnia 31 maja 2017 r. propozycji służby na podstawie przepisów ustawy wprowadzającej K.A.S., a brak realizacji tego obowiązku jest trwaniem w nieuzasadnionej prawnie i niepożądanej bezczynności.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS wniósł o jej odrzucenie, a z ostrożności procesowej o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał, iż wniesioną skargę należy uznać za niedopuszczalną, a więc podlegającą odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie u.p.p.s.a.), zarówno z powodu braku przedmiotu zaskarżenia, jak również z uwagi na okoliczność, że została ona wniesiona przez osobę, której ustawa szczególna nie przyznała legitymacji skargowej. Podniesiono dalej, iż z analizy art. 165 ust. 7 u.p.w.K.A.S. nie można wywieść, iż Dyrektor IAS był zobowiązany do przedstawienia na piśmie propozycji pracy wszystkim pracownikom, a propozycji służby wszystkim funkcjonariuszom. Zdaniem organu przedłożenie w dniu 30 maja 2017 r. skarżącej propozycji pracy mieściło się w ramach uprawnień ustawowo przyznanych pracodawcy i stanowiło wykonanie dyspozycji zawartej w normie art. 165 ust. 7 u.p.w.K.A.S.
Z tego powodu nie uprawnione jest żądanie przedłożenia skarżącej drugiej, alternatywnej propozycji. Żądanie to należy ocenić jako pozbawione podstaw prawnych i w tej sytuacji, zdaniem organu, nie ma przedmiotu zaskarżenia, a tym samym brak jest przedmiotu podlegającego kontroli sądu, co oznacza, że nie ma również kognicji sądu w przedmiocie orzekania w sprawie bezczynności Dyrektora IAS w zakresie wskazanym w skardze.
Dodatkowo Dyrektor IAS podniósł, że w żadnym z przepisów ustawy wprowadzającej K.A.S. ustawodawca nie wyposażył funkcjonariusza w narzędzie prawne umożliwiające mu zakwestionowanie woli pracodawcy wyrażającej się w nieprzedstawieniu mu propozycji służby, a wobec tego skargę należy uznać za niedopuszczalną również z tego powodu, iż skarżąca nie posiada legitymacji do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego.
Sądowi z urzędu wiadomym jest, że przed tut. Sądem zawisła sprawa ze skargi skarżącej przeciwko Dyrektorowi IAS na pismo z dnia 24 maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie określenia warunków zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej, a oznaczona sygn. akt IV SA/Wr 531/17.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postepowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postepowania, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie miało wpływ na rozstrzygniecie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania. Tak rozumiana przyczyna prejudycjalna zawieszenia zakłada istnienie ścisłego związku między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej.
W ocenie Sądu, z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie oznaczonej sygn. akt IV SA/Wr 531/17, toczącego się przed tut. Sądem, a którego przedmiotem jest skarga strony na propozycję Dyrektora IAS z dnia 24 maja 2017 r., nr [...], określającą warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej we W. na stanowisku specjalisty, zaliczanym do grupy stanowisk specjalistycznych w służbie cywilnej.
Prawomocne rozstrzygnięcie w sprawie głównej - oznaczonej sygn. akt IV SA/Wr 531/17, przesądzające kwestię czy w sprawie mamy do czynienia z decyzją administracyjną lub innymi aktami lub czynnościami w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., stanowi niewątpliwie prejudykat dla rozstrzygnięcia w sprawie bezczynności tego samego organu polegającej na braku złożenia skarżącej propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej. Pozwoli ono tym samym na stwierdzenie, czy organ był uprawniony do przedłożenia stronie – na podstawie obowiązujących przepisów – wyłącznie propozycji pracy, czy także miał możliwość zaproponowania skarżącej nowych warunków pełnienia służby.
W świetle powyższych ustaleń, Sąd działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił zatem zawiesić postępowanie sądowe w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego oznaczonego sygn. akt IV SA/Wr 531/17, gdyż orzeczenie zapadłe w tamtej sprawie będzie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.