Uzasadnienie
Przystępując do rozstrzygania Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.
Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. (dalej: Stowarzyszenie, strona skarżąca) wniosło skargę na bezczynność Burmistrza G. (dalej: Burmistrz, organ) w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 4 kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zarzuciło naruszenie:
- - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie, w jakim gwarantuje prawo do uzyskiwania informacji o działalności osób oraz jednostek organizacyjnych, w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, poprzez nieudostępnienie informacji objętych zakresem konstytucyjnego prawa, wskutek braku odpowiedzi na złożony wniosek;
- - art. 13 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm. - dalej: u.d.i.p.), w zakresie, w jakim zobowiązuje organ do udostępnienia informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia jego złożenia, poprzez brak udzielenia odpowiedzi na wniosek w ustawowym terminie. Tak stawiając zarzuty Stowarzyszenie wniosło o stwierdzenie, że doszło do bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z 4 kwietnia 2019 r. oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania. Stowarzyszenie uzasadniało, że 4 kwietnia 2019 r. zwróciło się do Burmistrza z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, obejmującej pytania dotyczące tzw. gminnych mediów społecznościowych (wniosło o przesłanie informacji na podany adres e-mail). Wskazało, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymało od organu żadnej odpowiedzi. W ocenie Stowarzyszenia nie ulega wątpliwości, że organ wykonawczy gminy, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Podobnie jak i to, że w/w informacje stanowią informację publiczną, gdyż posiadają one walor informacji o działalności organu władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne. Uzasadniając wniosek o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, strona skarżąca podkreśliła, że organ pozostaje w bezczynności już od ponad roku. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie. Informował, że powołany w skardze wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jak i wezwanie z 23 kwietnia 2019 r. do usunięcia stanu bezczynności, nigdy nie wpłynął do organu. Stwierdził, że bezzasadny jest zatem zarzut, że organ dopuścił się bezczynności. Zarządzeniem z 2 listopada 2020 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do przedłożenia dowodu złożenia (przesłania) w organie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 4 kwietnia 2019 r. oraz wezwania do usunięcia naruszenia prawa z 23 kwietnia 2019 r. (w terminie 7 dni). Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej 3 grudnia 2020 r. (k. 39 akt sądowych). Strona skarżąca na powyższe wezwanie nie odpowiedziała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej reguluje ustawa o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, wyrażonego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.i.p. organy władzy publicznej są zobowiązane do udostępniania informacji publicznej będącej w ich posiadaniu. Burmistrz - jako organ władzy publicznej - jest zatem objęty zakresem podmiotowym w/w ustawy i - jako taki - jest obowiązany do jej stosowania w odniesieniu do informacji publicznych będących w jego posiadaniu. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek ma formę czynności materialno-technicznej i w świetle dyspozycji art. 14 ust. 1 u.d.i.p. winno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Z powołanych przepisów wynika, że warunkiem powstania po stronie organu władzy publicznej obowiązku udostępnienia określonej informacji publicznej jest skuteczne złożenie wniosku w tym przedmiocie. Nie dotyczy to jedynie informacji, które z mocy prawa podlegają publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium. W ramach trybu wnioskowego adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej (jeżeli należy do podmiotów objętych regulacją art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), winien załatwić taki wniosek w przewidziany przepisami ustawy sposób. W pierwszej kolejności podmiot taki zobowiązany jest ocenić charakter żądanej informacji pod kątem uznania jej za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jeżeli przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja niespełniająca kryteriów informacji publicznej obowiązek adresata wniosku ogranicza się jedynie do pisemnego powiadomienia wnioskodawcy, że w przypadku jego żądania przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania. Jeśli natomiast żądana informacja ma charakter informacji publicznej podmiot zobowiązany powinien ją udostępnić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie w tym terminie wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej (co jest uzasadnione np. wobec stwierdzenia, że żądana informacja objęta jest jednym z ograniczeń opisanych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Warunkiem zainicjowania opisanego wyżej postępowania o udostępnienie informacji publicznej jest jednak - co należy ponownie zaakcentować - skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest przy tym postępowaniem odformalizowanym, a ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku, poza utrwaleniem go w formie pisemnej (zob. wyrok NSA z 1 marca 2019 r., I OSK 708/17; LEX nr 2689879). Jednocześnie ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne nakazuje za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) i to nawet wtedy, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (zob. np. wyrok NSA z 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08; ONSAiWSA 2010/5/91). Przyjmuje się przy tym, że do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną (zob. postanowienie NSA z 10 września 2015 r., I OSK 1968/15 i z 3 listopada 2015 r., I OSK 1940/15; CBOSA). Uznaje się nadto, że skutki trudności, błędów, czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (zob. postanowienie NSA z 5 listopada 2015 r., I OZ 1414/15; wyrok NSA z 16 lutego 2016 r., I OSK 2186/14; CBOSA). W postanowieniu z 18 listopada 2015 r. (I OSK 2897/15; CBOSA) NSA stwierdził, że ryzyko nieodebrania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciążało ten organ, a nie skarżącego. Z powołanego orzecznictwa wynika więc w istocie domniemanie, że jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu to dotarła ona do adresata. Tak daleko odformalizowany tryb składania wniosków o udostępnienie informacji publicznej oznacza, że wykazanie skuteczności wniesienia żądania w tym przedmiocie za pośrednictwem poczty elektronicznej wymaga jedynie potwierdzenia wysłania wniosku, przy czym z potwierdzenia tego musi wynikać, że wniosek został wysłany na właściwy, tj. oficjalny adres poczty elektronicznej organu. Takim adresem jest natomiast adres do korespondencji elektronicznej podany w Biuletynie Informacji Publicznej lub na oficjalnej stronie internetowej organu (urzędu będącego jednostką pomocniczą organu). Skierowanie wniosku o informację publiczną na inny niż oficjalny adres poczty elektronicznej organu, w tym nawet na adres pracownika urzędu, mający charakter służbowy, lecz niebędący oficjalną skrzynką poczty elektronicznej tej jednostki, nie rodzi skutku w postaci obowiązku załatwienia takiego wniosku przez organ, a tym samym nie może stanowić podstawy skutecznie podniesionego zarzutu bezczynności organu w załatwieniu takiego wniosku. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy przypomnieć, że podniesiony w skardze zarzut bezczynności Burmistrza polegającej na niezałatwieniu wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia 4 kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej spotkał się w odpowiedzi na skargę ze stanowczym stwierdzeniem organu, że wniosek, którego skarga dotyczy, nigdy do niego nie wpłynął. W tej sytuacji strona skarżąca została wezwana do przedłożenia
- - w terminie 7 dni - dowodu doręczenia organowi wniosku z 4 kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Strona skarżąca jednak w żaden sposób nie zareagowała na wezwanie Sądu. Wobec braku wykazania przez stronę skarżącą otrzymania przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie można przyjąć, że wniosek ten został skutecznie złożony do Burmistrza, a w konsekwencji, że organ ten był zobowiązany do jego załatwienia w trybie określonym przepisami u.d.i.p. Zatem rozpoznawana skarga na bezczynność Burmistrza nie mogła zostać uwzględniona. Z tych wszystkich względów skargę należało oddalić w całości, o czym orzeczono zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a.