Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Pismem z dnia 22 grudnia 2014 r. Z. R. (dalej: skarżący, strona) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej SKO, Kolegium, organ), podając w 13 punktach sygnatury spraw, w których tę bezczynność skargi dostrzega. Podkreślił, że skargę składa po wezwaniu organu administracyjnego w trybie art. 37 k.p.a. do usunięcia naruszenia prawa i zwrócił się do Kolegium o czytelne udokumentowanie tego w odpowiedzi na skargę. W punkcie 5 skargi skarżący zarzucił Kolegium bezczynność w czterech sprawach podając numery postanowień SKO w tym m.in. "weryfikacji postanowienia Kolegium z dnia 14 maja 2013 r. o nr [...] w trybie art. 127 § 3 kpa. na złożone w terminie podanie z dnia 15 lipca 2013 r. (art. 61 a §1 k.p.a.) w związku z wezwaniem skierowanym do SKO z dnia 20 listopada 2014 r. w trybie art. 37 k.p.a. do usunięcia naruszenia prawa".
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania. Organ wskazał, że skarżący pismem z dnia 20 listopada 2014 r. złożył w SKO wezwanie w trybie art. 37 k.p.a. do usunięcia naruszenia prawa i weryfikacji postanowienia Kolegium z dnia 14 maja 2014 r. nr [...], [...], [...], [...] w oparciu o art. 127 kpa na podanie z dnia 15 lipca 2013 r. wniesione w terminie do zaskarżenia wskazanych postanowień Kolegium (...)". W odpowiedzi organ w skierowanym do strony piśmie z dnia 27 listopada 2014 r. (SKO 4411/71/14) doręczonym skarżącemu w dniu 15 grudnia 2014r. wskazał, że podaniem z dnia 15 lipca 2013 r. skarżący wniósł "o stwierdzenie nieważności Postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 14 maja 2013 r. nr [...] i [...] odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 29 października 2012 r. [...] i [...] na wniesiony wniosek do kolegium z dnia 1 marca 2013 r." Nadto odrębnym podaniem z dnia 15 lipca 2013 r. skarżący wniósł "o stwierdzenie nieważności Postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 14 maja 2013 r. [...], [...] odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 30 stycznia 2013 r. nr [...] i [...] na wniesiony wniosek do Kolegium z dnia 13 marca 2013r." Z kolei w piśmie z dnia 4 września 2013 r. skarżący wezwał Kolegium do "doręczenia mi na adres domowy decyzji Kolegium na moje podania z dnia 15 lipca 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności Postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 14 maja 2013 r. nr [...] i nr [...]odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 29 października 2012 r. nr [...] i [...] na wniesiony wniosek do Kolegium z dnia 1 marca 2013 r. oraz o stwierdzenie nieważności postanowienia SKO z dnia 14 maja 2013 r. nr [...] i [...] odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 30 stycznia 2013 r. nr [...] i nr [...] na wniesiony wniosek do kolegium z dnia 13 marca 2013 r."
Postanowieniami z dnia 1 października 2013 r. o sygnaturach [...], [...], [...], [...] Kolegium rozpatrzyło wnioski skarżącego z dnia 15 lipca 2013 r., odmawiając stwierdzenia nieważności wskazanych w nich postanowień. Postanowienia te zostały doręczone stronie w dniu 29 października 2013 r. Wskazano także, że skarżący w 2013 r. zainicjował również postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie bezczynności Kolegium w sprawach objętych podaniami z dnia 15 lipca 2013 r. (SKO 500/329/13, SKO 500/330/13, SKO 500/324/13, SKO 500/323). Skargi zostały odrzucone. W konkluzji odpowiedzi na skargę Kolegium podkreśliło, że nakazanie wydania decyzji administracyjnej możliwe jest jedynie wówczas, gdy organ nie rozstrzygnął toczącej się przed nim sprawy, nie zaś wtedy, gdy sprawa została załatwiona w sposób nieodpowiadający żądaniom wnioskodawcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania. Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a - kontrola ta obejmuje również bezczynność organu. Rozpoznając merytorycznie skargę należy podnieść, że przyjęte zostało, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. T. Woś, M. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd.Prawnicze "Lexis-Nexis" (W-a 2005, str. 86).
Wniesienie skargi na milczenie jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (por.J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Lexis-Nexis", Warszawa 2006, str. 37). Kontrola Sądu w takich sprawach sprowadza się więc do zbadania, czy rzeczywiście organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce. W sytuacji zatem, gdy Sąd uzna skargę za uzasadnioną, może zobowiązać organ administracji do wydania w określonym terminie decyzji, postanowienia lub aktu czy też dokonania czynności z zakresu administracji publicznej, jeśli organ ten nie uczynił tego mimo obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 149 p.p.s.a,). Istotne jest przy tym, że w sprawach skarg na bezczynność organów administracji, wojewódzki sąd administracyjny orzeka biorąc pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili wydawania orzeczenia.
W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi wniesionej do tut. Sądu w dniu 22 grudnia 2014 r. jest zarzucana Kolegium bezczynność w przedmiocie "weryfikacji postanowienia SKO z dnia 14 maja 2013 r. nr [...] w trybie art. 127 § 3 k.p.a. na złożone w terminie podanie z dnia 15 lipca 2013 r. w związku z wezwaniem skierowanym do SKO z dnia 20 listopada 2014 r. w trybie art. 37 k.p.a. do usunięcia naruszenia prawa". Z akt sprawy wynika, że opisane wyżej podanie wniesione zostało do Kolegium osobiście przez skarżącego w dniu 20 listopada 2014 r., o czym świadczy prezentata SKO. W piśmie tym zatytułowanym wezwanie skarżący wezwał "w trybie art. 37 do usunięcia naruszenia prawa i weryfikacji postanowień Kolegium z dnia 14 maja 2013 r. (w tym o) nr [...]". Niewątpliwe w sprawie jest, że SKO wbrew zarzutom skarżącego, nie pozostawało w tej sprawie w bezczynności. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 27 listopada 2014 r. doręczonym skarżącemu w dniu 15 grudnia 2014 r. poinformowało stronę o sposobie załatwienia jego wcześniejszego podania z dnia 15 lipca 2013 r. dotyczącego "weryfikacji"- a będącego w istocie wnioskiem o stwierdzenie nieważności wskazanego wyżej postanowienia tego organu z dnia 14 maja 2013 r. nr [...] odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tego samego organu z dnia 30 stycznia 2013 r. nr [...] uchylającej decyzję Prezydenta W. z dnia 7 stycznia 2013 r. nr [...].
Jak wynika z akt sprawy SKO postanowieniem z dnia 1 października 2013 r. r. (nr...) na podstawie art. 156 §1 w zw. z art. 126 i 157 §1 k.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia SKO z dnia 14 maja 2013 r. (nr...). Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 października 2013r. W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że niezasadny jest podnoszony przez skarżącego zarzut bezczynności SKO, z tej to przede wszystkim przyczyny, iż Kolegium w terminach określonych do rozpatrzenia sprawy, wydając opisane wyżej postanowienie - załatwiło ją w formie przewidzianej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.
W konsekwencji powyższych ustaleń nie można przyjąć, by Kolegium pozostawało w bezczynności w sprawie opisanego wyżej wniosku (podania) skarżącego skoro z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Z taką zaś sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Tym samym zgodzić się należy z twierdzeniem Kolegium, że w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd administracyjny nie bada prawidłowości rozstrzygnięć wydawanych przez organy. Celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 października 2013 r., II SAB/Sz 66/13, LEX nr 1382731), nie zaś doprowadzenie do wydania przez organ aktu o treści i formie wymaganej przez wnioskodawcę i spełniającej jego oczekiwania (wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2013 r., III SAB/Kr 57/12, LEX 1430044). Nakazanie wydania decyzji administracyjnej możliwe jest jedynie wówczas, gdy organ nie rozstrzygnął toczącej się przed nim sprawy (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 października 2013 r., IV SAB/Po 85/13, LEX nr 1383019), nie zaś wtedy, gdy sprawa została załatwiona w sposób nieodpowiadający żądaniom wnioskodawcy. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.