Uzasadnienie
Skarżący J. K. w dniu 21 czerwca 2007 r. wniósł skargę na bezczynność działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr 8 Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. Według skarżącego bezczynność organu polega na niedoręczeniu mu pierwszoinstancyjnej decyzji w sprawie z wniosku z dnia 28 grudnia 2004 r. o przyznanie z pomocy społecznej zasiłku okresowego, a tym samym na niezałatwienie przedmiotowej sprawy i niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 529/05 z dnia 16 maja 2006 r. Wniósł zatem o zobowiązanie organu, na zasadzie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do doręczenia mu decyzji.
W uzasadnieniu skargi podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 16 maja 2006r., sygn. akt IV SA/Wr 529/05 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Nr [...] z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr 8 Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] w sprawie z wniosku z dnia 28 grudnia 2004 r. o przyznanie z pomocy społecznej zasiłku okresowego.
Pismami z dnia 6 listopada 2006 r. i z dnia 2 stycznia 2007 r. wezwał Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. do wykonania wyroku Sądu. Otrzymał odpowiedź, że organ w dniu [...] wydał pięć decyzji, w tym decyzję w przedmiotowej sprawie. Decyzje zostały przesłane listem poleconym, a na potwierdzeniu odbioru odnotowano ich numery. Według Kierownika Zespołu na zwrotnych potwierdzeniach odbioru znajduje się podpis skarżącego i data 18 grudnia 2006 r.
Skarżący stwierdził, że decyzji w przedmiotowej sprawie, jak również w pozostałych czterech sprawach, nie otrzymał. Wezwał więc Kierownika Zespołu do niezwłocznego doręczenia decyzji ale ten, podtrzymał swoje stanowisko.
W tym stanie faktycznym i prawnym na podstawie art. 37 § 1 kpa skarżący w dniu 19 lutego 2007 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. zażalenie na niezałatwienie przedmiotowej sprawy w terminie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] uznało zażalenie za nieuzasadnione i odmówiło wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy.
W dalszej części uzasadnienia skarżący wykazywał wadliwość dokonanego przez organ doręczenia.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie wywodząc, że podniesione w niej zarzuty są bezpodstawne.
Podniósł, że decyzja w sprawie przyznania zasiłku okresowego została wydana dnia [...] Powyższa decyzja wraz z pozostałymi, dotyczącymi czterech innych spraw J. K. została doręczona przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru. J. K. odebrał przesyłkę zawierającą pięć decyzji administracyjnych, w tym wyżej wymienioną decyzję w dniu 18 grudnia 2006 r., co osobiście potwierdził podpisując się na druku potwierdzenia odbioru. Fakt ten dowodzi, że oświadczenie skarżącego o nieotrzymaniu decyzji jest nieprawdziwy, decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona w miejscu zamieszkania odwołującego się. Organ zakwestionował również twierdzenia skarżącego, że przygotowanie przesyłki, jej ekspedycja w opisanej formie naruszała obowiązujące w tym zakresie przepisy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawą do merytorycznego rozpoznania skargi jest stwierdzenie, że jej przedmiot podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Uznanie, że nie należy ona do właściwości sądów administracyjnych powoduje odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej /art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej u.p.s.a./.
Zakres działania sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 u.p.s.a. Przepis ten stanowi: kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Analiza powołanego wyżej przepisu daje podstawę do stwierdzenia, że z uwagi na przedmiot skargi kognicja sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest wyłączona. Przedmiotem skargi jest bowiem bezczynność organu w doręczeniu decyzji.
Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 u.p.s.a. przedmiotem skargi może być bezczynność organów w przypadkach określonych w punktach 1-4.
Poza sporem jest, że niniejsza skarga nie dotyczy decyzji administracyjnych określonych w pkt 1, ani też postanowień określonych w pkt 2 i 3 § 2 art. 3 u.p.s.a.
Zatem przedmiotem rozważań może być, czy jest to akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W ocenie Sądu bezczynność w zakresie doręczenia nie ma takiego charakteru. Jest to bowiem czynność procesowa, określona w art. 109 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) i ma ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla stron termin do wniesienia odwołania. Dlatego też niewykonanie takiej czynności nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 u.p.s.a.
Takie też stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 września 2004r., sygn. akt VII SAB/Wa 1/04 (LEX nr 173971) (por. także postanowienie NSA z dnia 28.09.2001r. w sprawie sygn. akt I SAB 2/01, wyrok NSA z dnia 15.11.2000r. w sprawie sygn. akt IV SAB 12/00, LEX nr 53371, postanowienie NSA z dnia 06.07.2004r. w sprawie sygn. akt OSK 547/04, ONSAiWSA 2004/3/51).
Reasumując: skoro skarga nie dotyczy bezczynności organów w sprawach określonych w pkt 1-4 art. 3 § 2 u.p.s.a., nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania sądu administracyjnego i dlatego, po myśli art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, należało orzec jak w sentencji postanowienia.
Na marginesie należy dodać, że jeżeli skarżący uważa, że kwestionowana przez niego sytuacja jest równoznaczna z bezczynnością w zakresie wydania decyzji, to winien uruchomić środki przysługujące w razie bezczynności organu.