Uzasadnienie
R. A. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Dyrektor Zakładu Karnego w W. w odpowiedzi na skargę podniósł,że wniosek skarżącego został już załatwiony w trybie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (DZ. U. Nr 151, poz.1467).
Pismem procesowym z dnia 6 marca 2018 r. skarżący o cofnął przedmiotową skargę z tym uzasadnieniem,że żądane przez niego informacje dotyczące jadłospisu szczegółowego dla normy "P" za okres od 1 lipca 2017 r. do 31 sierpnia 2017 r. zostały mu już udostępnione, a w zakresie umowy telekomunikacyjnej podziela on stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 60 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Innymi słowy, cofnięcie skargi przez skarżącego jest co do zasady wiążące dla sądu administracyjnego. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji (zob. wyrok NSA z 8 10.2017r. I OSK 3/07, Legalis).
W świetle ujawnionych i niespornych okoliczności niniejszej sprawy oświadczenie skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi nie nasuwa żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń co do jego dopuszczalności, gdyż nie prowadzi do obejścia prawa, ani do pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności obarczonych wadą nieważności. A zatem badanej sprawie, zdaniem Sądu, nie zachodziły okoliczności wymienione w art. 60 p.p.s.a., które stanowią przeszkodę skutecznego cofnięcia skargi. Wobec tego Sąd uznał cofnięcie skargo za dopuszczalne. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, Sąd zobligowany był umorzyć postępowanie w sprawie, co orzeczono w sentencji.