Uzasadnienie
Pismem z 28 sierpnia 2015 r. T. S. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. polegającej na zwłoce w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 24 listopada 2014 r. (data wpływu 28 listopada 2014 r.) dotyczącego zmiany decyzji w sprawie przyznania zasiłku rodzinnego.
W odpowiedzi na skargę organ – pomijając ocenę zarzutów strony skarżącej – przedstawił przebieg postępowania zainicjowanego powołanym żądaniem, z którego wynikało, że żądanie skarżącej objęte wnioskiem z dnia 21 listopada 2014 r. zostało rozpatrzone i wydano w dniu [...] września 2014 r. decyzję nr [...] o odmowie zmiany decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że wniesienie skargi a następnie jej rozpoznanie wywołuje skutki zarówno procesowe jak i materialnoprawne. Jedną z konsekwencji procesowych związanych z rozpoznaniem skargi jest tzw. powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) oznaczająca, że pomiędzy tymi samymi stronami w zakresie tego samego przedmiotu sporu zostało prawomocnie zakończone postępowanie i nie można w tym samym zakresie zainicjować w przyszłości kolejnej sprawy.
Powyższa zasada została unormowana w art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiącym o obowiązku odrzucenia skargi jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Wobec tego stwierdzenie, że sprawa została już prawomocnie osądzona stanowi przeszkodę do prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu.
Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu została już prawomocnie zakończona sprawa ze skargi T. S. na opisaną na wstępie bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. Bowiem wyrokiem z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 196/15 tutejszy Sąd oddalił ww. skargę w całości.
Analiza akt wskazanej sprawy bezsprzecznie dowodzi, że przedmiotem orzeczenia była zarzucana organowi bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 21 listopada 2014 r., który wpłynął do organu w dniu 28 listopada 2014 r., a zawierał żądanie dotyczącego zmiany decyzji w sprawie przyznania zasiłku rodzinnego.
Obie sprawy są zatem tożsame zarówno pod względem podmiotów jak i przedmiotu.
Mając powyższe na uwadze, skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie mogła okazać się skuteczna, gdyż postępowanie w tym zakresie zostało już zakończone wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 196/15.
Stąd też Sąd zobligowany był do zastosowania art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i odrzucenia skargi w niniejszej sprawie