Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 lutego 2016 r. K. K. (dalej skarżący) wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy C. (dalej organ zobowiązany, podmiot zobowiązany) w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
Podał, że w dniu 12 stycznia 2016 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci "protokołu z posiedzenia komisji rewizyjnej z dnia 3 grudnia 2015 r." W dniu 25 stycznia 2016 r. poinformowano skarżącego, iż wnioskowana informacja nie może zostać udostępniona, z uwagi na zrealizowane już prawo dostępu do informacji publicznej. W ocenie organu, poprzez fakt uczestniczenia – jako radnego oraz członka komisji – we wskazanym posiedzeniu, skarżący miał możliwość zapoznania się z przedmiotowym protokołem, a co za tym, wszedł w jego posiadanie.
Skarżący wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że Burmistrz Miasta i Gminy C. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Konstytucyjne prawo do informacji znajduje swoją podstawę w art. 61 ustawy zasadniczej, który w ust. 2 swoim zakresem obejmuje również dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej podchodzących z powszechnych wyborów.
Skarżący odwołał się do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej u.d.i.p.) tj. art. 1 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 18 i 19. Stwierdził, że powyższe brzmienie regulacji ustawowej, jak również wyrażone w art. 61 Konstytucji RP prawo do informacji, bezspornym pozostaje możliwość dostępu do protokołów z posiedzeń komisji rewizyjnej.
Dodatkowo skarżący podniósł, iż niezbędny do oceny stanu faktycznego jest również art. 11 b ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym działalność organów gminy jest jawna. Jawność ta oznacza, m.in. dostęp do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy. Powyższe potwierdzone zostały w orzecznictwie. Sądy administracyjne jednoznacznie przesądziły, iż protokoły oraz nagrania z sesji rady, jak i komisji posiadają walor informacji publicznej. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że poprzez uczestnictwo w sesji uzyskał już dostęp do wnioskowanych informacji. Przepisy obok prawa wstępu na posiedzenie organów kolegialnych, ustanawiają również możliwość dostępu do dokumentów. Fakt, iż skarżący uczestniczył w sesji komisji nie może powodować pozbawienia obywatelskiego uprawnienia do pozyskiwania danych. Zgodnie z art. 2 u.d.i.p. dostęp do informacji publicznej zapewnia się każdemu bez wykazania interesu prawnego. Skarżący przywołał orzecznictwo sądowoadministracyjne.
W związku z powyższym wniósł o:
- 1. zobowiązanie przez Sąd Burmistrza Miasta i Gminy C. do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenie akt organowi.
- 2. zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy C. wniósł o jej oddalenie wskazując, że w dniu 12 stycznia 2016 r. skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Przedmiotowy wniosek dotyczył udostępnienia w formie pliku elektronicznego protokołu z posiedzenia Komisji Rewizyjnej w dniu 3 grudnia 2015 r. W dniu 26 stycznia 2016 r. wysłano do skarżącego skan odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, w którym poinformowano wnioskodawcę, iż zrealizował już swoje prawo wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej polegające na umożliwieniu osobie zainteresowanej zapoznanie się z treścią informacji publicznej, gdyż jako radny i członek Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej w C. uczestniczył w posiedzeniu komisji w dniu 3 grudnia 2015 r. Żądanie udzielenia tej samej informacji ale w innej formie, nie rodzi po stronie adresata wniosku obowiązku jej udostępnienia.
Zdaniem organu zobowiązanego skarga jest niezasadna z następujących powodów:
Skarżący jest radnym Rady Miejskiej w C. od 1 grudnia 2014 r. i członkiem Komisji Rewizyjnej. W posiedzeniu komisji w dniu 3 grudnia 2015 r. uczestniczył, co potwierdza załączona kserokopia listy obecności.
Tą drogą skarżący wszedł w posiadanie informacji publicznej na temat przebiegu posiedzenia komisji, co oznacza, że zrealizował już prawo wynikające z u.d.i.p. Dalsze żądanie udzielenia tej samej informacji, chociaż w innej formie, nie rodzi po stronie adresata wniosku obowiązku jej udostępnienia. Potwierdza to wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 934/14, w którym orzeczono, iż "obowiązek udostępnienia informacji publicznej na wniosek istnieje wyłącznie w sytuacji, gdy wnioskodawca nie posiada żądanej informacji publicznej. Zapadły przed NSA wyrok wpisuje się w dotychczasową linię orzeczniczą zgodnie z którą wniosek osoby zainteresowanej rodzi po stronie podmiotu zobowiązanego obowiązek jej udostępnienia wtedy, gdy informacja, nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w publicznym obiegu (tak np.: wyrok NSA z dnia 20.11.2003 r., II SAB/372/03; wyrok WSA w Poznaniu dnia 2.07.2014 r. IV SA/Po 142/14, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24.06.2014 r. IV SA/Po 314/14).
Skarżący w sposób nieuprawniony utożsamia pojęcie informacji publicznej z jego źródłem. W niniejszej sprawie informacją publiczną jest informacja o przebiegu posiedzenia Komisji Rewizyjnej w dniu 3 grudnia 2015 r. a jej źródłem i nośnikiem jest protokół sporządzony w formie pisemnej. O charakterze informacji publicznej nie decyduje więc forma nośnika, na którym ją zawarto, lecz jej treść, a z treścią żądanej informacji publicznej skarżący zapoznał się uczestnicząc w posiedzeniu Komisji Rewizyjnej w dniu 3 grudnia 2015 r.
Ponadto organ wskazał, że skarżący jako radny i członek Komisji Rewizyjnej ma prawo wglądu do dokumentacji prac Rady Miejskiej i jej Komisji w Biurze Rady.
Zdaniem organu zobowiązanego nie można stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie działanie organu nosi znamiona bezczynności gdyż w ustawowym terminie skarżący otrzymał odpowiedź, a ponadto zrealizował prawo wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż wszedł już w posiadanie informacji o przebiegu posiedzenia Komisji Rewizyjnej w dniu 3 grudnia 2015 r. Nie zostało również naruszone konstytucyjne prawo do informacji publicznej, gdyż skarżący uzyskał żądane informacje uczestnicząc w posiedzeniu wspomnianej komisji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane zostały do rozpoznania m.in. skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy C. polegająca na nieudostępnieniu informacji publicznej określonej we wniosku z dnia 12 stycznia 2016 r.
W niniejszej sprawie nie ma sporu do tego czy mamy do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782) dalej u.d.i.p.
Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). W świetle wskazanej normy prawnej nie budzi wątpliwości, że Burmistrz Miasta i Gminy jest podmiotem zobowiązanym do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Dostęp do informacji publicznej w trybie w/w ustawy może być realizowany przez każdego, to również nie budzi wątpliwości, że zakres pojęcia każdy obejmuje także radnego (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.).
Problem sprowadza się do tego czy organ był bezczynny w tej sprawie.
Pismem z dnia 25 stycznia 2016 r. [...] podmiot zobowiązany udzielił skarżącemu odpowiedzi na zgłoszony wniosek o udostępnienie informacji publicznej tj. "Protokołu z posiedzenia Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej w C." z dnia 3 grudnia 2015 r. Organ zobowiązany wskazał, że skarżący uczestniczył "w tym posiedzeniu Komisji Rewizyjnej jako radny i jej członek, co potwierdza lista obecności. Tym samym wszedł Pan w posiadanie informacji publicznej na temat przebiegu posiedzenia, co oznacza, że zrealizował Pan już prawo wynikające z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) polegające na umożliwieniu osobie zainteresowanej zapoznanie się z treścią informacji publicznej. Dalsze żądanie udzielenia tej samej informacji, chociaż w innej formie, nie rodzi po stronie adresata wniosku obowiązku jej udostępnienia".
W świetle tego nie można dopatrzeć się bezczynności zobowiązanego. Tym bardziej, że w odpowiedzi na skargę podmiot zobowiązany dodaje, iż "Pan K. K. jako radny i członek Komisji Rewizyjnej ma prawo wglądu do dokumentacji prac Rady Miejskiej i jej Komisji w Biurze Rady".
Wprawdzie stwierdzenia tego brak w przytoczonym piśmie jednakże skarżący jako Radny jest świadom swoich uprawnień a w szczególności tego co wynika z § 105 Statutu Miasta i Gminy C. Przepis ten stanowi:
"1. Dokumenty z zakresu Rady i Komisji udostępnia się w biurze Rady, w dniach i godzinach pracy Urzędu Gminy.
- 2. Dokumenty z zakresu działania Burmistrza oraz urzędu udostępniane są w Referacie Organizacyjnym Urzędu w dniach i godzinach prac Urzędu.
- 3. Dostęp i korzystanie z dokumentów zapewnia się poprzez:
- a) publikację uchwał Rady i Zarządzeń Burmistrza na tablicach ogłoszeń w siedzibie Urzędu Miasta i Gminy oraz Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym, gdy przepisy szczególne tak stanowią,
- b) wgląd do dokumentów na pisemny wniosek zainteresowanego w siedzibie Urzędu Miasta i Gminy,
- c) możliwość sporządzania notatek z dokumentów przy zachowaniu warunków określonych w punkcie 2."
Ponadto należy zwrócić uwagę na art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Artykuł ten wyłącza stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji w sytuacji, gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do żądanej informacji publicznej w innym trybie bowiem zgodnie z jego treścią przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że przepisów powołanej ustawy nie stosuje się jeżeli informacja publiczna dostępna jest w innym trybie.
Wobec powyższego skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.
H.B.16.05.2016 r.