Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 kwietnia 2024 r. skarżący Y. S. wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we Wrocławiu w przedmiocie wydania orzeczenia o niepełnosprawności.
W odpowiedzi na skargę wskazano, że strona nie złożyła ponaglenia w sprawie.
W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 11 czerwca 2024 r., strona została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie kopii ponaglenia skierowanego do organu wraz z dowodem jego wniesienia na niezałatwienie sprawy w terminie. Jednocześnie wskazano, że niewykonanie wezwania w terminie siedmiu dni, będzie skutkowało odrzuceniem skargi.
Jak wynika z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (k. 27), skarżący odebrał wezwanie w dniu 17 czerwca 2024 r.
W zakreślonym w wezwaniu Sądu terminie skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąc bezczynność organu, pomimo prawidłowo doręczonego jej wezwania Sądu, nie przedłożyła kopii ponaglenia skierowanego do organu ani dowodu jego wniesienia. W konsekwencji należało uznać, że przed wniesieniem skargi nie złożyła ponaglenia do właściwego organu, tj. nie wyczerpała trybu przewidzianego przez art. 52 § 1 p.p.s.a. Tymczasem czynność ta stanowi niejako warunek wstępny skutecznego wniesienia skargi na bezczynność złożonej w tej sprawie.
W konsekwencji należało uznać, że skarga nie spełnia warunków jej dopuszczalności, a zatem podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.