Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 lutego 2013 r. Z. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie odmowy przyznania zasiłku okresowego.
Pismem z dnia 12 marca 2013 r. skarżący złożył wniosek o "rozpoznanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na posiedzeniu jawnym w pełnym składzie trzech sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego".
Pismem z dnia 14 marca 2013 r. Przewodniczący Wydziału IV poinformował skarżącego, że sędziowie Naczelnego Sądu Administracyjnego, którzy nie zostali przeniesieni do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostając, po reformie sądownictwa administracyjnego w wojewódzkich sądach administracyjnych, wykonują obowiązki orzecznicze na równi z sędziami wojewódzkich sądów administracyjnych. W związku z tym brak podstaw by uznać wniosek skarżącego za zasadny i zarządzić rozpoznanie tych spraw w składzie trzech sędziów NSA.
W dniu 19 marca 2013 r. skarżący wniósł pismo zatytułowane "skarga na zarządzenie przewodniczącego z 14 marca 2013 r. o sygn. IV SAB/Wr 39/13 o odmowie rozpoznania sprawy na posiedzeniu jawnym w pełnym składzie trzech sędziów zawodowych".
Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie Z. R. na pismo Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie ze skargi Z. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu w przedmiocie rozpoznana odwołania od decyzji w sprawie odmowy przyznania zasiłku okresowego.
Wyznaczona na dzień 26 czerwca 2013 r. rozprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu została odroczona z uwagi na konieczność nadania biegu złożonemu przez skarżącego w dniu 17 czerwca 2013 r. wnioskowi o wyłączenie wszystkich sędziów WSA we Wrocławiu i Opolu do rozpoznawania spraw, pism procesowych i składanych wniosków.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OW 198/13, wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach do rozpoznania wniosku strony o wyłączenie sędziów sądów administracyjnych we Wrocławiu i w Opolu.
Prawomocnym zarządzeniem z dnia 14 października 2013 r., sygn. akt IV SO/Gl 31/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił przedmiotowy wniosek skarżącego bez rozpoznania.
Akta sprawy przesłane przez Naczelny Sąd Administracyjny wpłynęły do tutejszego Sądu w dniu 27 lipca 2015 r.
W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o "(...) wyjaśnienie wątpliwości związanych z opublikowanymi orzeczeniami (...)" m.in. w sprawie o sygnaturze akt IV SAB/Wr 39/13.
Kolejnymi pismami z dnia 19 sierpnia i 10 września 2013 r. skarżący powtórzył treść swojego żądania w zakresie wyjaśnienia wątpliwości dotyczących opublikowanych orzeczeń. Podkreślić przy tym należy, że ostatnie pismo zawierało wskazanie, że skarżący wnosi o "(...) wyjaśnienie wątpliwości związanych z opublikowanymi orzeczeniami z 26 sierpnia 2013 r. (...)".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Na wstępie rozważań należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydał tylko jedno orzeczenie – postanowienie z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wr 39/13, którym odrzucono zażalenie skarżącego wniesione w stosunku do pisma Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie ze skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu w przedmiocie rozpoznana odwołania od decyzji w sprawie odmowy przyznania zasiłku okresowego.
Podkreślić także należy, że w dacie 26 sierpnia 2013 r. – jak wskazał to skarżący w piśmie z 10 września 2013 r. – w przedmiotowej sprawie nie zapadło żadne orzeczenie, wobec czego żądanie wyjaśnienia wątpliwości można było przypisać tylko i wyłącznie do przywołanego powyżej postanowienia z 11 kwietnia 2013 r.
Odnosząc się do istoty żądania wnioskodawcy wskazać należy, że konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia.
W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Postanowienie z dnia 11 kwietnia 2013 r. jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny odrzucenia zażalenia. Wobec tego trudno przyjąć, że postanowienie to wymaga niezbędnej wykładni. Należy przy tym wskazać, że aczkolwiek skarżący we wniosku formułuje żądanie dokonania wykładni postanowienia, niemniej jednak z treści uzasadnienia nie sposób wywnioskować na czym te domniemane wątpliwości miałyby polegać. Z analizy wniosku wynika wręcz odmienna konstatacja, że skarżący prowadzi polemikę z rozstrzygnięciami wydanymi w innych sprawach, których przedmiotem było w głównej mierze odrzucenie jego skarg, nie mając przy tym żadnych wątpliwości, że były to rozstrzygnięcia co najmniej niezasadne.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.