Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Pismem z dnia 16 marca 2011 r. R. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w J. w przedmiocie uchylania się od wypłacenia równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2011 i przyszłe świadczenia wraz z odsetkami.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w J. wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej bez wyczerpania środków zaskarżenia służących stronie w postępowaniu administracyjnym.
W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 29 kwietnia 2011 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podanie, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wystąpił do organu I instancji z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, bądź przesłał do Sądu pismo będące w/w wezwaniem lub wskazał, które z pism znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej stanowi owo wezwanie, w terminie 7 dni po rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi skarżący w zakreślonym terminie wskazał, że przed wniesieniem skargi do tut. Sądu występował do organu I instancji, tj. Komendanta Powiatowego Policji w J. oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z pismami, które jego zdaniem stanowią wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, tj. pismem z dnia 7 lipca 2010 r. skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji w J., pismem z dnia 28 września 2010 r. skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz pismem z dnia 19 października 2010 r. skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji w J. w wypłacenie równoważnika pieniężnego za lata 2006-2010 r. Jednocześnie podał, że w dniu 6 maja 2011 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w J. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie bowiem z przepisem art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Ustawa ta w art. 3 § 1 stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 3), a także na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a, o czym przepis art. 3 tej ustawy stanowi w § 2 pkt 8.
W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis ten w § 2 stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.).
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie i mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest, jak to podał skarżący bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w J. w przedmiocie uchylania się od wypłacenia równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2011 i przyszłe świadczenia wraz z odsetkami.
W świetle nadesłanych przez organ administracji do niniejszej sprawy akt administracyjnych oraz twierdzeń skarżącego zawartych w piśmie z dnia 12 maja 2011 r. nadesłanym w odpowiedzi na wezwanie Sądu czy przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący wyczerpał tryb odwoławczy, tj. czy wystąpił do organu I instancji z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa przyjąć należało, że przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 52 §3 p.p.s.a. na bezczynność organu.
Nie można bowiem w świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy przyjąć, że pismo z dnia 7 lipca 2010 r. skierowane do Komendanta Powiatowego Policji w J. zawierające wniosek o wypłacenie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2010 r. oraz zmianę decyzji z dnia [...], nr [...] przyznającej równoważnik pieniężny za remont lokalu, które wpłynęło do organu przed wszczęciem z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji stanowi środek, o którym mowa wyżej. Podobnie skierowane do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. podanie z dnia 28 września 2010 r. o wypłatę odszkodowania z tytułu niewypłaconego równoważnika pieniężnego poprzedzające wydanie przez Komendanta Powiatowego Policji w J. decyzji z dnia [...], nr [...] odmawiającej wypłaty tego świadczenia za lata 2006- 2010, nie jest środkiem prawnym, o którym mowa w art. art. 52 § 3 p.p.s.a. Wezwaniem tym nie jest również pismo z dnia 19 października 2010 r. zawierające ponowny wniosek o wpłatę równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2010 wraz z ustawowymi odsetkami.
Natomiast wskazane przez skarżącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 6 maja 2011 r. skierowane do właściwego organu pozostaje bez znaczenia w tej sprawie bowiem zostało ono złożone po nadaniu skargi na bezczynność w dniu 15 marca 2011 r. na adres właściwego organu, co nie może zostać uznane za spełnienie przesłanki określonej w art. 52 §3 p.p.s.a.
W tej sytuacji skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało odrzucić jako niedopuszczalną, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.