Uzasadnienie
J. J. (zwany dalej stroną, skarżącym), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika,wniósł pismem z dnia 7 lutego 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wójta Gminy D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący domagał się: 1/ zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie przewidzianym ustawą, tj. 14 dni, 2/stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, 3/ zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w wysokości 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 100 zł tytułem wpisu oraz 480 zł tytułem kosztów zastępstwa oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w dniu 17 stycznia 2018 r. mailem zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej w formie elektronicznej o zarobkach uzyskanych przez sekretarza gminy w 2017 r. z wyszczególnieniem wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatków specjalnego, funkcyjnego, za wieloletnią pracę. Skarżący podniósł, że organ nie udostępnił informacji w żadnej formie, nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jak również nie wezwał do usunięcia braków wniosku, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy D. wniósł o jej oddalenie podnosząc, że po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, w dniu 3 lutego 2018 r. udostępnił żądaną przez wnioskodawcę informację publiczną. Według organu pomimo udzielenia odpowiedzi z trzydniowym opóźnieniem, na dzień złożenia skargi nie pozostawał on już bezczynny.
Pismem procesowym z dnia 20 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę w części zobowiązującej organ do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie przewidzianym ustawą, tj. 14 dni oraz podtrzymał wnioski skargi dotyczące stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie i zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że organ udzielił informacji z przekroczeniem terminu, co sam przyznał. Wobec tego doszło do bezczynności, choć nie była ona rażąca.
Kolejnym pismem procesowym z dnia 16 kwietnia 2018 r. (data wpływu 19 kwietnia 2018r.) pełnomocnik skarżącego cofnął skargę na bezczynność Wójta Gminy D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o zwrot uiszczonego wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 60 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Innymi słowy, cofnięcie skargi przez skarżącego jest co do zasady wiążące dla sądu administracyjnego. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji (zob. wyrok NSA z 8 10.2017r. I OSK 3/07, Legalis).
W świetle ujawnionych i niespornych okoliczności niniejszej sprawy oświadczenie skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi nie nasuwa żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń co do jego dopuszczalności, gdyż nie prowadzi do obejścia prawa, ani do pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności obarczonych wadą nieważności. A zatem badanej sprawie, zdaniem Sądu, nie zachodziły okoliczności wymienione w art. 60 p.p.s.a., które stanowią przeszkodę skutecznego cofnięcia skargi. Wobec tego Sąd uznał cofnięcie skargo za dopuszczalne. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W tym stanie rzeczy, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, Sąd zobligowany był umorzyć postępowanie w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Orzeczenie w pkt II sentencji postanowienia znajduje uzasadnienie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.