Uzasadnienie
W dniu 19 października 2020 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarga A (dalej: strona skarżąca) na bezczynność Wójta Gminy K. (dalej: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 29 czerwca 2020 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 listopada 2020 r., wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (pełny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego), w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia z dnia 17 listopada 2020 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.
Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca powyższe wezwanie oraz odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 listopada 2020 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi została skutecznie doręczona stronie skarżącej w dniu 18 grudnia 2020 r. (k. 15 akt sądowych).
W zakreślonym terminie braki skargi nie zostały uzupełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, którego elementy składowe określone zostały w art. 46 p.p.s.a. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ustawodawca w ramach tej regulacji, ustanawia dla stron wnoszących pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymóg podpisania skargi przez jeden z uprawnionych podmiotów, to jest stronę, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Stosownie do art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl natomiast art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Wskazanie organów właściwych do działania za konkretne podmioty musi opierać się na przepisach regulujących ich strukturę organizacyjną i sposób prowadzenia działalności. Wykazanie umocowania wymaga zatem stosownego dokumentu (w niniejszej sprawie pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego).
W przypadku stwierdzenia przez sąd, że skarga nie spełnia warunków formalnych, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., przewodniczący jest uprawniony do wezwania strony do uzupełnienia lub poprawienia skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., sąd postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
W sprawie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 listopada 2020 r., wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi została doręczona stronie skarżącej w dniu 18 grudnia 2020 r. Pomimo skutecznego doręczenia wezwania, strona nie uzupełniła braków formalnych skargi.
Z uwagi na powyższe, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.