Uzasadnienie
Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność "Dyrektora Oddziału Regionalnego W." w przedmiocie "nieuprawnionego zaprzestania wykonywania czynności (świadczenia użytkowania kwatery z prawem do wykupu) wynikających z decyzji (tytułu prawnego do użytkowania kwatery niczym nie podważonego) pt. Imienny nakaz nr [...] wydany przez komendanta Garnizonu W. z 16.07.1976.". W uzasadnieniu wskazano, że "od 6 lat skarżony jest bezczynny bowiem nie wydał żadnej decyzji na wznowienie czynności bezprawnie przerwanych w dniu 20.05.03r. do nadal".
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej odrzucenie, a z ostrożności procesowej o oddalenie. Wskazano, że przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ogranicza kognicję sądu administracyjnego do orzekania w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 a przedmiotowej ustawy. Z zarzutu skargi wynika, że skarżący domaga się od organu wykonania czynności "świadczenia użytkowania kwatery z prawem do wykupu". Skarżący podnosi, że organ jest bezczynny ponieważ "nie wydał żadnej decyzji na wznowienie czynności bezprawnie przerwanych w dniu 20.05.03r. do nadal". Zdaniem organu taka czynność nie należy do katalogu przypadków, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy. Żaden przepis prawa materialnego nie daje organowi podstawy do wydania aktu administracyjnego w przedmiocie "świadczenia użytkowania kwatery z prawem do wykupu". Organ nie widzi także podstaw prawnych w przepisach do podejmowania aktów i czynności, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 4 cytowanej ustawy w zakresie żądanym przez skarżącego.
Sprawa rzekomej bezczynności organu nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co powinno skutkować odrzuceniem skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministraccyjnych. Sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 §1 p.p.s.a.).
W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Wyżej przytoczony przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych.
Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania spraw, które nie zostały enumeratywnie wymienione w powołanym unormowaniu.
W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność "Dyrektora Oddziału Regionalnego W." w przedmiocie "wykonania czynności świadczenia użytkowania kwatery z prawem do wykupu".
Skarga tego rodzaju nie może być kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z przyczyn wyżej wskazanych.
W tej sytuacji skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu o czym orzeczono w sentencji postanowienia.