Uzasadnienie
Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn.
A. N. (dalej: wnioskodawca, skarżący) - wnioskiem z 7 listopada 2023 r. - wystąpił do Burmistrza Gminy Milicz (dalej: Burmistrz, organ) o udostępnienie informacji publicznej poprzez przekazanie w wersji elektronicznej wydruków księgowych przedstawiających obroty na klasyfikacjach wydatków za 10 miesięcy 2023 r.
W dniu 18 grudnia 2023 r. skarżący złożył skargę na bezczynność organu. Zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1-2 i art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.) poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie ze złożonym wnioskiem. Wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wskazał, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymał odpowiedzi na wniosek i zaprezentował swoje stanowisko w sprawie.
W odpowiedzi na skargę z 12 stycznia 2024 r. organ wyjaśnił, że z uwagi na mnożenie wniosków o dostęp do informacji publicznej przez wnioskodawcę w istocie doszło do pominięcia przedmiotowego wniosku. Jednocześnie zobowiązał się nadać wnioskowi bieg celem jego rozpatrzenia.
Pismem z 14 czerwca 2024 r. Burmistrz nadesłał odpowiedź na wniosek skarżącego udzieloną w dniu 16 maja 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej jest uzasadniona.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczą bezczynności organu. Stąd aktualny jest wypowiadany w orzecznictwie sądowym pogląd, że warunkiem wykluczenia zarzutu bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest to, aby stosowne działanie podmiotu zobowiązanego podjęte było - w wymaganych przepisami tej ustawy - terminie i formie. Oznacza to, że adresat wniosku, jeżeli jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeżeli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.) - por. wyrok WSA w Warszawie z 26 lipca 2022 r., II SAB/Wa 51/22, dostępny w: CBOSA.
Istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny, czy na dzień wniesienia skargi organ zobowiązany pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, złożonego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W sprawie nie budzi wątpliwości, że adresat wniosku - Burmistrz - jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Poza sporem pozostaje także, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z 7 listopada 2023 r. pismem z dnia 16 maja 2024 r., a więc po upływie 14-dniowego terminu na udostępnienie informacji publicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) i po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego.
Mając na uwadze, że Wójt nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej informacji w ustawowym terminie, tj. do dnia 21 listopada 2023 r., należało stwierdzić bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku, o czym Sąd orzekł w pkt I zdaniu pierwszym sentencji wyroku.
Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym przesądził w pkt I zdaniu drugim sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego. W realiach rozpoznawanej sprawy zwłoka w jej załatwieniu była znacząca, gdyż wyniosła niemal 6 miesięcy. Ponadto organ w odpowiedzi na skargę z 12 stycznia 2024 r. zobowiązał się rozpoznać wniosek, co uczynił dopiero 4 miesiące później. Nie wyjaśnił też w toku sprawy powodów aż tak znacznego opóźnienia w załatwieniu wniosku ani nie przedstawił żadnych okoliczności, które mogłyby tę zwłokę usprawiedliwić. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że udostępnienie wnioskowanej przez skarżącego informacji nie wymagało dużych nakładów pracy, gdyż Burmistrz powinien dysponować zestawieniem obrotów na klasyfikacjach wydatków w formie elektronicznej. Z tych względów bezczynność organu należało uznać za rażącą.
Z uwagi na udzielenie odpowiedzi na wniosek skarżącego pismem z 16 maja 2024 r., co miało miejsce po wniesieniu rozpoznawanej skargi, Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy - pkt II sentencji.
Orzekając jak w pkt I-II sentencji wyroku Sąd działał na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i art. 149 § 1a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
O kosztach postępowania Sąd postanowił zgodnie z art. 200 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Zasądzona od organu na rzecz skarżącego kwota kosztów odpowiada wartości wpisu sądowego, jaki uiścił on inicjując postępowanie sądowe w sprawie.