Uzasadnienie
W dniu [...] r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę R. S. na odmowę wydania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. decyzji administracyjnej uznającej za udowodniony okres pracy przymusowej R. S. świadczonej na rzecz hitlerowskich Niemiec w okresie II Wojny Światowej w czasie od [...] do [...] r.
W odpowiedzi na powyższą skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o odrzucenie skargi ze względu na to, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie wydaje decyzji administracyjnych w przedmiocie ustalenia faktu wykonania pracy przymusowej na rzecz hitlerowskich Niemiec.
Organ w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazał, że w dniu [...] r. wydał decyzję o odmowie uwzględnienia w wymiarze renty okresu pracy przymusowej od [...] r. do [...] r. rozpoznając wniosek R. S. do czego był uprawniony zgodnie z art. 476 § 2 kodeksu postępowania cywilnego, w związku z art. 112 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.u. z 2004 r., nr 39, poz. 354 ze zm.). Zdaniem organu skarga na powyższą decyzję może być rozpatrywana tylko przez Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. Organ uznał także, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie może wydać decyzji administracyjnej uznającej za udowodniony okres pracy przymusowej skarżącego na rzecz hitlerowskich Niemiec w okresie II Wojny Światowej.
W piśmie z dnia [...] r. skarżący oświadczył, że zarzuty Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zawarte w odpowiedzi na skargę są nietrafne ponieważ organ rentowy na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 2a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszy Ubezpieczeń Społecznych jest uprawniony do wydania tego rodzaju decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej u.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem orzekając w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5/akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz organów administracji rządowej, 6/akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 w zakresie nie podjęcia w ustawowym terminie stosownych działań.
Problematyka kontroli decyzji dotyczących świadczeń z ubezpieczenia społecznego, w tym okresów składkowych zaliczanych do naliczania rent (i emerytur) należy, zgodnie z art. 83 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, do sądu powszechnego, według zasad określonych w kodeksie postępowania cywilnego (zwłaszcza art. 4778 i następnych), do tego też sądu należy kontrola wskazanej w decyzji podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że we wniosku z dnia [...] r. R. S., domagał się od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydania decyzji w sprawie zaliczenia okresu od [...] r. do [...] r. za okres składkowy. W dniu [...] r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. podjął taką decyzję, pouczając w sposób prawidłowy o sposobie odwołania od powyższego orzeczenia do Sądu Rejonowego - Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. W związku z tym skarga w powyższej sprawie jest niedopuszczalna. Skutkować musi to odrzuceniem skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 1 u.p.s.a.