Uzasadnienie
Skarżący J. K. w dniu 8 listopada 2007 r. wniósł skargę na bezczynność działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. Według skarżącego bezczynność organu polega na niedoręczeniu mu pierwszoinstancyjnej decyzji w sprawie z wniosku z dnia 25 kwietnia 2005r. o przyznanie z pomocy społecznej zasiłku celowego. Wniósł zatem o zobowiązanie organu, na zasadzie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do doręczenia mu decyzji.
W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 25 kwietnia 2005 r. skarżący złożył do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. podanie o przyznanie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego.
Pismami z dnia 27 lipca 2006 r., 12 grudnia 2006 r. i 9 lutego 2007 r. wezwał Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. do doręczenia mu decyzji rozstrzygającej sprawę. Otrzymał odpowiedź, że organ w dniu [...] r. wydał decyzję w przedmiotowej sprawie. Decyzja została przesłana listem poleconym, wraz z innymi dwoma decyzjami wydanymi w tej samej dacie o nr [...] oraz [...] a na potwierdzeniu odbioru odnotowano ich numery. Według Kierownika Zespołu na zwrotnych potwierdzeniach odbioru znajduje się podpis skarżącego.
Skarżący stwierdził, że decyzji w przedmiotowej sprawie, nie otrzymał a przesyłka o numerze nadawczym [...] którą odebrał w dniu 21 maja 2005 r. zawierała tylko dwie inne decyzje.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postanowieniu z dnia [...] r. ([...]) doręczonym skarżącemu w dniu 11 października 2007 r. uznało zażalenie za nieuzasadnione i odmówiło wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy.
W dalszej części uzasadnienia skarżący wykazywał wadliwość dokonanego przez organ doręczenia.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie wywodząc, że podniesione w niej zarzuty są bezpodstawne.
Podniósł, że decyzja w sprawie przyznania zasiłku celowego została wydana dnia [...] r. Powyższa decyzja wraz z pozostałymi, dotyczącymi trzech innych spraw J. K. została doręczona przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru. J. K. odebrał przesyłkę zawierającą trzy decyzje administracyjne, w tym wyżej wymienioną decyzję w dniu 13 maja 2005 r., co osobiście potwierdził podpisując się na druku potwierdzenia odbioru. Fakt ten dowodzi, że oświadczenie skarżącego o nieotrzymaniu decyzji jest nieprawdziwy, decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona w miejscu zamieszkania odwołującego się. Organ zakwestionował również twierdzenia skarżącego, że przygotowanie przesyłki, jej ekspedycja w opisanej formie naruszała obowiązujące w tym zakresie przepisy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawą do merytorycznego rozpoznania skargi jest stwierdzenie, że jej przedmiot podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Uznanie, że nie należy ona do właściwości sądów administracyjnych powoduje odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej /art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej u.p.s.a./.
Zakres działania sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 u.p.s.a. Przepis ten stanowi: kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Analiza powołanego wyżej przepisu daje podstawę do stwierdzenia, że z uwagi na przedmiot skargi kognicja sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest wyłączona. Przedmiotem skargi jest bowiem bezczynność organu w doręczeniu decyzji.
Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 u.p.s.a. przedmiotem skargi może być bezczynność organów w przypadkach określonych w punktach 1-4.
Poza sporem jest, że niniejsza skarga nie dotyczy decyzji administracyjnych określonych w pkt 1, ani też postanowień określonych w pkt 2 i 3 § 2 art. 3 u.p.s.a.
Zatem przedmiotem rozważań może być, czy jest to akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W ocenie Sądu bezczynność w zakresie doręczenia nie ma takiego charakteru. Jest to bowiem czynność procesowa, określona w art. 109 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) i ma ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla stron termin do wniesienia odwołania. Dlatego też niewykonanie takiej czynności nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 u.p.s.a.
Takie też stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 września 2004 r., sygn. akt VII SAB/Wa 1/04 (LEX nr 173971) (por. także postanowienie NSA z dnia 28.09.2001 r. w sprawie sygn. akt I SAB 2/01, wyrok NSA z dnia 15.11.2000 r. w sprawie sygn. akt IV SAB 12/00, LEX nr 53371, postanowienie NSA z dnia 06.07.2004 r. w sprawie sygn. akt OSK 547/04, ONSAiWSA 2004/3/51).
Reasumując: skoro skarga nie dotyczy bezczynności organów w sprawach określonych w pkt 1-4 art. 3 § 2 u.p.s.a., nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania sądu administracyjnego i dlatego, po myśli art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, należało orzec jak w sentencji postanowienia.
Na marginesie należy dodać, że jeżeli skarżący uważa, że kwestionowana przez niego sytuacja jest równoznaczna z bezczynnością w zakresie wydania decyzji, to winien uruchomić środki przysługujące w razie bezczynności organu.