Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej [...] 2012 r. przez W. D. była bezczynność Burmistrza O. Ś. w przedmiocie nieudzielenia informacji publicznej, na wniosek skarżącego zawarty w piśmie z [...] marca 2012 r., poprzez przesłanie kserokopii sprawozdania i raportu z realizacji Gminnego Programu Ochrony Środowiska Gminy O. Ś. za okres od 1 stycznia 2008 roku do 31 grudnia 2008 roku.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz O. Ś. poinformował, że pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. organ udzielił odpowiedzi skarżącemu oraz że pismo zostało wysłane skarżącemu przed złożeniem skargi.
Pismem z dnia 16 maja 2012 r. skarżący cofnął skargę. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów wywołanych niniejszą skargą, w tym kosztów zastępstwa procesowego, albowiem rozpoznanie wniosku i udzielenie żądanej informacji publicznej nastąpiło po upływie terminu wskazanego w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Wnioskodawca podniósł również, że wysłanie przez organ odpowiedzi skarżącemu nastąpiło w tym samym dniu co złożenie skargi w biurze podawczym organu, natomiast doręczenie informacji publicznej miało miejsce już po złożeniu skargi. Skarżący zaznaczył również, że organ od dnia 23 marca 2012 r. pozostawał w zwłoce w udzieleniu informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej: p.p.s.a., "Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności". Po myśli zaś art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy "Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (...) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę".
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oświadczenie skarżącego z dnia 16 maja 2012 r. w przedmiocie cofnięcia skargi, należy uznać za skuteczne, a zatem na podstawie przytoczonego przepisu przedmiotowe postępowanie podlegało umorzeniu.
W przedmiotowej sprawie zauważyć należy, że pełnomocnik skarżącego cofnął skargę na bezczynność organu z uwagi na dokonanie przez organ czynności jakiej domagał się skarżący. Zatem organ uwzględnił skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. W tej sytuacji brak jest podstaw do zobowiązania organu do wydania aktu, w którym miałby on rozpoznać wniosek skarżącego, bowiem orzeczenie takie zostało już wydane. Wskazać ponadto należy, że w sprawie ze skargi na bezczynność organu sąd bierze pod uwagę jedynie fakt wydania lub niewydania aktu. W przypadku gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ wyda rozstrzygnięcie, Sąd nie może dokonać jego kontroli w postępowaniu ze skargi na bezczynność. Wobec powyższego, przedmiot skargi przestał istnieć czyniąc postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym.
Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego o zasądzenie od organu administracji publicznej kosztów wywołanych niniejszą skargą, sąd zauważa, że roszczenie jest w pełni zasadne. W myśl art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3, gdy organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnił skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Koszty sprawy sądowoadministracyjnej wykazane przez stronę w przedmiotowym postępowaniu to uiszczony wpis w kwocie 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł i koszty zastępstwa procesowego 240 zł. Przedmiotowe pełnomocnictwo procesowe, z uwagi na przedmiot sprawy, podlegało opłacie skarbowej na podstawie ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.).
Odnosząc się do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, szczegółowe zasady ponoszenia opłat za czynności radców prawnych reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c wskazanego rozporządzenia została określona stawka minimalna za czynności pełnomocnika w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji.
Sąd stwierdza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów opłaty skarbowej oraz zastępstwa procesowego zależało od ustalenia, czy w momencie wniesienia skargi do sądu organ pozostawał w zwłoce co do terminów załatwienia sprawy, o jakich mowa w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Z akt sprawy wynika, że organ administracji publicznej nie załatwił sprawy w terminie 14 dni od złożenia wniosku, ani w tym terminie nie przesłał stronie powiadomienia o przyczynie opóźnienia oraz o terminie w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku, zatem od dnia 23 marca 2012 r. organ pozostawał w zwłoce w udzieleniu informacji publicznej.
W związku z powyższym, skarga na bezczynność organu była zasadna. Nie można zgodzić się z organem, że odpowiedź na przedmiotowy wniosek została wysłana skarżącemu przed złożeniem skargi do sądu, bowiem z akt sprawy wynika, że pismo zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 4 kwietnia 2012 r. (data stempla pocztowego), a zatem w tym samym dniu co skarga w biurze podawczym organu. Zatem pomimo cofnięcia skargi przez pełnomocnika skarżącego wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów wywołanych niniejszą skargą, tj. opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa procesowego, należy uznać za zasadny, albowiem organ rozpoznał wniosek skarżącego i udzielił żądanej informacji publicznej po upływie terminu wskazanego w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Zatem nie ulega wątpliwości, że zaistniała podstawa do zwrotu skarżącemu uiszczonego wpisu od pisma cofniętego.
Z tych przyczyn i stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało umorzyć postępowanie wywołane tą skargą, co orzeczono w punkcie I sentencji. Przepis art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 tej ustawy uzasadniały zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kwoty 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 (siedemnaście) złotych z tytułu zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, co wskazano w punkcie II orzeczenia. Z kolei, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowiono zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, co wskazano w punkcie III sentencji postanowienia.