Uzasadnienie
[...] złożył do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpatrzenia podania z dnia 18 marca 2013 r. Jednocześnie w skardze skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowego oraz przyznanie prawa pomocy w pełnym zakresie.
Na zarządzenie Sędziego z dnia 30 maja 2014 r. skarżący został wezwany do wykazania, czy przed złożeniem niniejszej skargi do Sądu wyczerpał przysługujący mu środek zaskarżenia bezczynności organu przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący nie odpowiedział na wezwanie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, (...). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Treść powyższego przepisu oznacza, iż w razie pozostawania przez organ administracji publicznej w bezczynności, droga sądowa staje się dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Złożenie skargi na bezczynność organu jest więc możliwe, w rozważanym przypadku, dopiero po wcześniejszym wezwaniu Kolegium do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 k.p.a.). Jak bowiem stanowi ten przepis na niezałatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym, nie wyczerpał wskazanego trybu z art. 37 § 1 k.p.a. przed wniesieniem skargi do Sądu. Dopiero wyczerpanie tego trybu uprawnia Sąd do badania zasadności skargi.
W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia.
Z kolei, z przepisu art. 247 p.p.s.a. wynika, iż prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Za skargę oczywiście bezzasadną uważa się także skargę podlegającą odrzuceniu.
W związku z tym na podstawie cytowanego przepisu prawa należało oddalić wniosek skarżącego o udzielenie pomocy prawnej.
Brak również podstaw do zawieszenia postępowania sądowego zgodnie z żądaniem skargi. Omówiona bowiem sprawa ma samoistny charakter i nie wiąże się z jakimkolwiek postępowaniem prowadzonym z inicjatywy procesowej skarżącego. Przepisy art. 56 i art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. nie mają tu zastosowania.
Z tego względu należało odmówić zawieszenia postępowania sądowego w sprawie określonej w sentencji postanowienia.