Uzasadnienie
A. B. pismem z dnia [...] września 2019 r. wysłanym, drogą elektroniczną, zwrócił się do Wydziału [...] Urzędu Miejskiego we W. o udzielenie informacji publicznej – informacji dotyczących zgromadzenia zgłoszonego na dzień [...] października 2018 r. [...].
Zwrócił się o wyszczególnienie czasu zgromadzenia, miejsca rozpoczęcia, zakończenia oraz trasy przemarszu. Poprosił o przesłanie informacji w trybie elektronicznym na wskazany adres. Podał, że zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 24 lipca 2019 r. Prawo o zgromadzeniach organ gminy po otrzymaniu zawiadomienia o zamiarze zorganizowania zgromadzenia udostępnia niezwłocznie na stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej informację o miejscu i terminie organizowania zgromadzenia.
Tego samego dnia przekazano wnioskodawcy wiadomość, że informacja dotycząca wyżej wymienionego zgromadzenia nie spełnia warunków do opublikowania, ponieważ nadal trwają prace nad jego trasą (w porozumieniu z Komendą Wojewódzką Policji). Po zatwierdzeniu trasy przejścia zgromadzenia będzie możliwe wprowadzenie pełnej informacji do BiP, zgodnie z obowiązującą ustawą.
Organ w dniu [...] września 2019 r. wystosował do Komendy Miejskiej Policji pismo informujące, że do Centrum [...] Urzędu Miejskiego W. wpłynęły w dniu [...] września 2019 r. zawiadomienia o zgromadzeniach, które mają się odbyć w dniu [...] października 2019 r. na terenie W. W piśmie tym zamieszczono wykaz [...] zgromadzeń ze wskazaniem jego organizatora, trasy przemarszu, godziny, liczby uczestników, celu.
Stwierdzono, że zgromadzenia publiczne zostały zwołane w tym samym miejscu i czasie, wobec tego zwrócono się do adresata o przesłanie informacji czy funkcjonariusze KMP zabezpieczą wszystkie zgromadzenia tak aby przebieg ich nie zagrażał życiu i zdrowiu ludzi albo mieniu w znacznych rozmiarach, czy wskazane jest, aby organ gminy wezwał organizatora zgromadzenia, zgłoszonego później do zmiany miejsca lub czasu zgromadzenia?
W dniu [...] października 2019 r. wnioskodawca złożył do organu zawiadomienie o zgromadzeniu w trybie uproszczonym w dniu [...] października 2019 r., wskazując trasę jego przebiegu i czas trwania od [...], [...] minut.
Organ w dniu [...] października 2019 r. przesłał do Komendy Miejskiej Policji pismo informujące, że w dniu [...] października 2019 r. skarżący złożył opisane wyżej zawiadomienie, wskazał na godzinę i miejsce jego odbycia, a także na godzinę i miejsce odbycia się [...] i zwrócił się z prośbą o przesłanie informacji czy funkcjonariusze KMP zabezpieczą oba zgromadzenia na wskazanych w zawiadomienia trasach aby ich przebieg nie zagrażał życiu lub zdrowiu ludzi lub mienia, czy wskazane jest aby organ gminy wezwał organizatorów zgromadzenia zgłoszonego później do zmiany miejsca i czasu zgromadzenia.
W odpowiedzi na powyższe pismo Komenda Wojewódzka Policji we W. również w piśmie z dnia [...] października 2019 r. stwierdziła, że z zawiadomienia organu wynika, iż opisane zgromadzenia będą organizowane w tym samym czasie i częściowo w tym samym miejscu i na tej samej trasie a powszechnie znane są niezwykle silne antagonistyczne nastawienie do siebie uczestników wymienionych zgromadzeń, dlatego odbycie się tych dwóch zgromadzeń może spowodować realne, bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, a także mienia w znacznych rozmiarach. Dlatego też uznano, że zachodzą uzasadnione przesłanki do wezwania przez organ gminy na podstawie art. 12 ustawy o zgromadzeniach – organizatora zgromadzenia publicznego do zmiany miejsca lub czasu odbywania się zgromadzenia.
Takie wezwanie – na piśmie – do zmiany czasu lub miejsca zgromadzenia organ przesłał skarżącemu w dniu [...] października 2019 r. – wymienił jednocześnie trasę przemarszu zgromadzenia ([...]), które zostało zgłoszone wcześniej.
W dniu [...] października 2019 r. skarżący w organie złożył zawiadomienie o zgromadzeniu w trybie uproszczonym – zmieniając w stosunku do zawiadomienia z dnia [...] października 2019 r. – trasę przejścia.
W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie organ ponownie wezwał skarżącego o zmianę trasy; wskazano, że w dalszym ciągu koliduje ona z trasą zgłoszonego wcześniej zgromadzenia, ponieważ czas i miejsce zgłoszonego przez stronę zgromadzenia pokrywa się z czasem i miejscem zgłoszonego wcześniej zgromadzenia. Stwierdzono, że skarżący musi zachować odległość 100 m od zgromadzenia, które ma pierwszeństwo odbycia. Wskazał również na stanowisko Policji w niniejszej sprawie.
W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący w dniu [...] października 2019 r. przesłał do Organu treść art. 12 ustawy o zgromadzeniach wraz z jego interpretacją.
W emailu do skarżącego z dnia [...] października 2019 r. organ podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko dotyczące zachowania 100 m odległości od zgromadzenia zgłoszonego wcześniej.
W dniu [...] stycznia 2020 r. do Wydziału [...] Urzędu Miasta W. Prezydenta W. wpłynęła kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarga na bezczynność organu.
Zainteresowany podał, że bezczynność organu polega na:
- 1) odmowie udostępnienia informacji publicznej w sprawie przebiegu zgłoszonego w organie zgromadzenia publicznego z naruszeniem art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z art. 13 ust. 1 tej ustawy,
- 2) opublikowaniu w Biuletynie Informacji Publicznej miasta W. zawiadomienia o zgromadzeniu organizowanym przez skarżącego z naruszeniem art. 22 ust. 5 Prawa o zgromadzeniach.
W związku z powyższym skarżący wniósł o:
- 1) stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;
- 2) przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 3000 zł,
- 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w wysokości dwukrotności stawki określonej przepisami prawa.
Skarga powyższa została rozdzielona – w niniejszej sprawie oznaczonej sygn. akt IV SAB/Wr 53/20 przedmiotem rozpoznania jest zarzut opisany w pkt 1 skargi – dotyczy bezczynności Prezydenta W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu skargi wnioskodawca podał treść wniosku i odpowiedzi organu. Wskazał na treść art. 10 ust. 1 i 13 ust. 1 ustawy, a także art. 7 ust. 3 i 22 ust. 5 prawa o zgromadzeniach.
Stwierdził, że korespondencja organu nie stanowiła ani przekazania informacji publicznej, ani decyzji administracyjnej odmownej, lecz stanowisko urzędnika, który zaniechał podania nawet częściowych informacji o zgromadzeniu, zasłaniając się twierdzeniem, że trwają prace nad jego trasą. W rzeczywistości organizatorzy musieli podać w zgłoszeniu całość trasy przebiegu zgromadzenia, a skoro zgłoszenie to miało pierwszeństwo, to dostosowanie trasy dotyczyło nie tego, ale następnie zgłoszonych zgromadzeń.
Opisane działanie należy uznać za bezczynność w sprawie, bezczynność miała charakter rażący. Na skutek nieudostępnienia informacji o przebiegu zgromadzenia skarżący nie dysponował informacjami niezbędnymi do zaplanowania własnego zgromadzenia w tym samym czasie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Przedstawił treść korespondencji prowadzonej pomiędzy stronami, a także z Komendą Wojewódzkiej Policji w sprawie zabezpieczenia [...] i zgromadzenia publicznego organizowanego przez skarżącego.
Stwierdził, że dopiero w dniu [...] października 2019 r. udało się zatwierdzić ostateczną trasę przejścia [...]. O trasie tego zgromadzenia skarżący dowiedział się w dniu [...] października 2019 r.. W piśmie z tej daty, wzywającym do zmiany trasy zgromadzenia organizowanego przez skarżącego, podano trasę [...]. Zauważył, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnia się informację najpóźniej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, zatem nie może być mowy o bezczynności w tej sprawie. Podał także, że organ po wymianie korespondencji w dniu [...] października 2019 r. oczekiwał na zmianę trasy zgromadzenia zgłoszonego przez skarżącego wobec tego, w Biuletynie Informacji Publicznej wprowadził tylko czas i miejsce jego rozpoczęcia.
Pełne uzupełnienie baz danych Wydziału [...] we W. w tym Biuletynie Informacji Publicznej miało miejsce w dniu [...] października 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej, a kontrola ta o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej p.p.s.a. obejmuje również bezczynność organów.
W literaturze przyjmuje się, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (T. Woś, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis - Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz. Wydawnictwo "Lexis - Nexis", Warszawa 2006, str. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.
Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.) – dalej ustawa lub u.d.i.p.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że wniosek skarżącego z dnia [...] września 2019 r. powinien być rozpatrzony na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, został bowiem skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a żądana informacja ma taki charakter.
Art. 13 tej ustawy stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.
Jak stwierdzono wyżej wniosek skarżącego należy rozpoznać na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z powołanym art. 13 tej ustawy strona powinna otrzymać na swój wniosek informację w terminie 14 dni liczonych od dnia doręczenia wniosku. Zebrany w sprawie stan faktyczny – wynikający z korespondencji mailowej toczonej pomiędzy stronami – daje podstawę do stwierdzenia, że taka informacja w ustawowym terminie została zainteresowanemu przedstawiona. Niesporną okolicznością jest, że wniosek o udzielenie informacji publicznej został doręczony organowi drogą mailową w dniu [...] września 2019 r. Zawierał on prośbę o udzielenie informacji o trasie przemarszu "[...]", która miała się odbyć w dniu [...] października 2019 r. Istotnie w dniu [...] września 2019 r. organ poinformował wnioskodawczynię, że trasa tego zgromadzenia nie została ustalona i w tym przedmiocie toczą się negocjacje.
Jednakże w dniu [...] października 2019 r. w mailu kierowanym do skarżącego przedstawiono trasę tego przemarszu – wzywając jednocześnie do zmiany trasy przemarszu zgromadzenia zorganizowanego tego samego dnia, co [...], przez wnioskodawcę. Informacja o przebiegu trasy przemarszu zgromadzenia "[...]" została umieszczona w dniu [...] października 2019 r. przez organ w Biuletynie Informacji Publicznej (dalej BiP).
Zgodnie z art. 10 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub Centralnym repozytorium, jest udostępniania na wniosek. Z powołanego przepisu wynika zatem, że adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku udostępniania informacji, jeżeli została ona ujawniona w BiP.
W aktach sprawy brak jest dowodu na to, że organ poinformował skarżącego o możliwości uzyskania wnioskowanych informacji w BiP, a należy uznać, że taki obowiązek spoczywa na organie. Z okoliczności sprawy wynika jednak, że skarżący posiadał wiedzę o obowiązku zamieszczenia informacji z przebiegu trasy przemarszu [...]. Należy zatem wnioskować, że taką wiedzę pozyskał również w dniu [...] października 2019 r., ale jak należy wnioskować z korespondencji prowadzonej przez strony, nie była ona już dla wnioskodawcy przydatna. W skardze zainteresowany nie wnosił o udzielenie informacji objętej wnioskiem z dnia [...] września 2019 r.
Reasumując należy stwierdzić, że organ zrealizował wniosek skarżącego i udzielił wnioskowanych informacji w dniach [...] i [...] października 2019 r., czyli w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p. oraz art. 7 ust. 3 ustawy o zgromadzeniach.
Według Sądu organ w myśl powołanych przepisów nie może zostać uznany za bezczynny, albowiem wnioskowana informacja została udzielona z zachowaniem ustawowych terminów.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej.