Uzasadnienie
W sprawie, prawomocnym postanowieniem z dnia 14 października 2009 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał K. T. prawo pomocy obejmujące między innymi ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych we W. wyznaczyła stronie skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego E. M. Ustanowiony z urzędu radca prawny reprezentował skarżącego w postępowaniu sądowym prowadzącym do wydania przez Sąd w dniu 10 grudnia 2009 r. wyroku, w którego punkcie III. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym.
W dniu 27 stycznia 2010 r. do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna na wyżej wskazany wyrok, sporządzona przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu dla strony skarżącej.
Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2010 r. (sygn. akt I OSK 384/10) Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie kasacyjne na skutek cofnięcia przez K. T. skargi kasacyjnej.
W punkcie 2. petitum skargi kasacyjnej występujący w sprawie z urzędu radca prawny zawarł wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów udzielonej skarżącemu pomocy prawnej z urzędu, nieopłaconej w żadnej części, według norm przepisanych.
W sprawie zważono, co następuje.
Stosownie do brzmienia art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), dalej: Rozporządzenie. Przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" Rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (podkreślenie referendarza) albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki określonej w pkt 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna w sprawie wynosi 240,00 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit "c" Rozporządzenia).
W niniejszej sprawie, wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi zatem 50 % stawki minimalnej, tj. 120,00 zł (240 zł x 50%).
Stosownie do § 2 ust. 3 Rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Stawka podatku od towarów i usług wynosi 22% (art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Podatek ten wynosi zatem w sprawie 26,40 zł (120 x 22 %).
Reasumując, przyznaje się ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 146,40 zł (sto czterdzieści sześć 40/100). Na podaną kwotę składają się: wynagrodzenie - 120 zł oraz podatek od towarów i usług – 26,40 zł.
Postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu znajduje oparcie w wyżej wskazanych przepisach prawa oraz w art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.