Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 stycznia 2015 r. T. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. w przedmiocie wydania nieaktu w formie zaświadczenia.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 10 lutego 2015 r. wezwano skarżącego do wykazania, czy przed wniesieniem skargi wniósł zażalenie do organu wyższego stopnia, jeżeli tak to należało przedłożyć do akt sprawy pismo stanowiące zażalenie na bezczynność D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W., bądź wskazać, które z pism znajdujących się w aktach sprawy stanowi owo zażalenie – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie Sądu skarżący otrzymał w dniu 5 marca 2015 r.
Mimo upływu zakreślonego terminu skarżący na wezwanie Sądu nie odpowiedział.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3, a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a omawianej ustawy. Badanie merytorycznej zasadności skargi na bezczynność organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności.
Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 p.p.s.a, skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis ten w § 2 stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, co wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżący odebrał wezwanie Sądu w dniu 5 marca 2015 r., jednak w terminie 7 dni od daty jego otrzymania nie uczynił zadość wezwaniu, tj. nie poinformował, czy skargę na bezczynność poprzedził zażaleniem do organu wyższego stopnia, co musiało skutkować odrzuceniem skargi. Termin do złożenia stosownego oświadczenia upływał w dniu 12 marca 2015 r.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Wobec powyższego Sąd uznał za bezprzedmiotowy wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie.