Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 grudnia 2021 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. (dalej: organ) w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia 9 kwietnia 2018 r. nr [...] organ umorzył w całości postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Decyzję doręczono stronie skarżącej w dniu 19 kwietnia 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna.
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej – p.p.s.a.).
Sąd uznał, że skarga strony na bezczynność organu w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ została wniesiona po wydaniu przez organ decyzji z 9 kwietnia 2018 r. tj. po zakończeniu przez organ postępowania.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Skoro strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu w dniu 29 grudnia 2021 r. (data wpływu do Sądu) tj. po wydaniu przez organ decyzji z dnia 9 kwietnia 2018 r. to należało uznać, zgodnie z ww. uchwałą NSA, że taka skarga jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II sentencji postanowienia znajduje oparcie w dyspozycji art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.