Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 16 grudnia 2015 r. Fundacja [...] (zwana dalej stroną, skarżącą lub Fundacją) zwróciła się do Prezydenta Miasta W. o udostępnienie informacji publicznej w postaci odpowiedzi na 11 pytań dotyczących konkursu nr 1725 na prowadzenie punktów nieodpłatnej pomocy prawnej na terenie Wrocławia w 2016 r. w zakresie liczby ofert organizacji pozarządowych (wniesionych, odrzuconych oraz ocenionych) dotyczących trzech lokalizacji: ul. [...], ul. [...] oraz ul. [...].
Wobec nieotrzymania odpowiedzi na żadne z zadanych pytań strona skarżąca w dniu 3 lutego 2016 r. wystąpiła do tutejszego Sądu ze skargą na bezczynność organu. W ocenie Fundacji, oczekiwane informacje miały publiczny charakter zaś bezczynność Prezydenta była celowa i rażąca.
Stąd też strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni, stwierdzenie rażącego naruszenia prawa wywołanego bezczynnością oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Prezydent wskazał, że żądanie udostępnienia informacji publicznej zostało wniesione w dniu 16 grudnia 2015 r. Oczekiwane dane zostały natomiast przesłane skarżącemu na podany we wniosku adres e-mail ([...]) w dniu 30 grudnia 2015 r. o godzinie 9:21.
Organ podkreślił, że w innych sprawach dotyczących konkursu nr 1725 skarżąca nie kwestionowała sposobu udzielenia odpowiedzi na adres pocztowej skrzynki elektronicznej. Stąd też skarga na bezczynność nie była uzasadniona i należało ją oddalić.
Gdyby jednak Sąd nie podzielił zaprezentowanego stanowiska, Prezydent wniósł o umorzenie postępowania sądowego w zakresie zobowiązania do rozpoznania wniosku, albowiem w dniu 26 lutego 2016 r. udzielono skarżącej pisemnej odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Należy podkreślić, że przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.) nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 przywołanej ustawy). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy należało uznać, że podmiot zobowiązany uchybił obowiązkowi terminowego udzielenia informacji publicznej. Nie można bowiem przyjąć, że wiadomość wysłana w dniu 30 grudnia 2015 r. za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej w rzeczywistości została dostarczona do adresata. Przedłożone w tym celu raporty potwierdzać mogą jedynie – jak zresztą przyznaje to sam organ – że wiadomość została wysłana z serwera pocztowego, a nie że została dostarczona do skrzynki odbiorczej adresata. Ma to o tyle istotne znaczenie, że organ zobowiązany jest dołożyć należytej staranności w celu skutecznego doręczenia udostępnianej informacji publicznej. Bowiem w braku skutecznego doręczenia pozostawał on będzie w bezczynności.
Bez znaczenia przy tym dla sprawy było, że skarżąca nie kwestionowała przyjętego przez organ sposobu udzielenia odpowiedzi w innych sprawach. Przyjęte domniemanie mogło być zasadne o tyle, o ile druga strona nie wyraziłaby odmiennego poglądu w tym względzie. Skoro jednak Fundacja wniosła skargę w niniejszej sprawie, kwestionując w ogóle fakt doręczenia odpowiedzi organu, stanowisko Prezydenta nie mogło zasługiwać na uwzględnienie.
W związku z powyższym należało więc przyjąć, że do dnia wniesienia skargi, tj. 3 lutego 2016 r., organ pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji zawnioskowanych przez skarżącą w dniu 16 grudnia 2016 r. Niemniej jednak podmiot zobowiązany stan ten usunął przesyłając stosowne zestawienie przy piśmie z dnia 26 lutego 2016 r., doręczonym skarżącej w dniu 29 lutego 2016 r.
Udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność czyniło zbędnym konieczność orzeczenia o zobowiązaniu Prezydenta do rozpoznania żądania skarżącej. Postępowanie w tym zakresie okazało się więc bezprzedmiotowe w związku z czym należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczona w punkcie I sentencji wyroku.
Powyższe rozstrzygnięcie nie zwalnia jednak sądu administracyjnego z obowiązku dokonania oceny charakteru bezczynności poprzez ustalenie, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie, co wprost wynika z treści art. 149 § 1a p.p.s.a.
Poddając analizie uchybienie terminom udostępnienia informacji publicznej należało przede wszystkim wziąć pod uwagę, że bezczynność organu wynikała z jego przekonania o poprawnym załatwieniu żądania skarżącej w dniu 30 grudnia 2015 r. Dopiero z treści skargi dowiedział się on o powstałych nieprawidłowościach i niezwłocznie podjął starania w celu ich wyjaśnienia. Nie bez znaczenia był również stosunkowo krótki okres pozostawania przez organ w zwłoce. Stąd też należało uznać, że bezczynność Prezydenta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym – na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. – orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego wyroku.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego wynikało zaś z treści art. 201 § 1 p.p.s.a. (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08).