Uzasadnienie
E. S. złożył w niniejszej sprawie w dniu [...]r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skargę na bezczynność tegoż Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym w sprawie zasiłku celowego oraz zasiłku okresowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Postępowanie w niniejszej sprawie podlegało umorzeniu. Zgodnie bowiem z przepisem art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Ustawa ta w art. 3 § 1 stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3, a także na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 omawianej ustawy.
W postanowieniu z dnia 2.06.1998 r. sygn. IV SAB 166/97 (LEX nr 43260), które co do zasady zachowuje aktualność mimo wprowadzenia dwuinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Przepis art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) dopuszcza skargę do NSA na bezczynność organu administracji w przypadku, gdy organ ten, mimo upływu terminu ustalonego w przepisach prawa procesowego, uchyla się od wydania decyzji lub postanowienia w sprawach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy. Kontrola Sądu w takich sprawach sprowadza się przede wszystkim do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy."
Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpatrzyło odwołanie skarżącego od decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. Z. z dnia [...]r. nr [...] o odmowie przyznania zasiłku celowego oraz o przyznaniu zasiłku okresowego w kwocie [...] zł na okres od [...] do [...]r. i decyzją podjętą w tym dniu utrzymało w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji.
W tej sytuacji wydanie wyroku zobowiązującego organ do załatwienia sprawy staje się zbędne. Zważyć bowiem należy, że zgodnie bowiem z art. 149 wyżej powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: "Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa."
Skoro zaś organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi podjął już akt, do którego podjęcia był zobowiązany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, Sąd obowiązany był wydać postanowienie o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego, co orzeczono na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 wyżej powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.