Uzasadnienie
Skarżący pismem z dnia 26 października 2012 r. oświadczył, że cofa skargę na bezczynność. Stanowisko to podtrzymał w kolejnym piśmie z dnia 19 listopada 2012 r., w którym wyjaśnił również, że pełnomocnik z urzędu radca prawny T. P. poinformował go o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 21 listopada 2012 r., która zarządzeniem Sądu z dnia 16 listopada 2012 r. została odwołana, a nowy jej termin został wyznaczony na dzień 8 stycznia 2013 r.
Z protokołu rozprawy z dnia 8 stycznia 2013 r., na której skarżący nie stawił się i był reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu wynika, że odczytane zostały powyższe pisma skarżącego z dnia 26 października 2012 r. i z dnia 19 listopada 2012 r. zawierające jego oświadczenia, że cofa skargę. Na rozprawie tej pełnomocnik z urzędu oświadczył, że nie oponuje co do cofnięcia skargi przez skarżącego, skoro wyraził on taką wolę bez uzgodnienia z nim.
Pełnomocnik z urzędu wniósł również o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. nr 270; dalej p.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę.
Z treści art. 60 p.p.s.a. wynika zaś, że cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Ponieważ strona skarżąca, wspomnianymi wyżej pismami z dnia 26 października 2012 r. i z dnia 19 listopada 2012 r. skutecznie cofnęła skargę na bezczynność i nie zachodzą w ocenie Sądu okoliczności, o których mowa w zdaniu drugim art. 60 p.p.s.a., przy czym wyznaczony z urzędu pełnomocnik strony, na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. oświadczył, że podtrzymuje stanowisko skarżącego w tym zakresie, należało w myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzyć jako bezprzedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1, orzekł jak w pkt I sentencji.
Orzeczenie o kosztach (pkt II sentencji) zostało oparte na podstawie art. 250 w związku § 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).