Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 21 lutego 2017 r. – przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej – J. J. (zwany dalej stroną, wnioskodawcą lub skarżącym) zwrócił się do Wójta Gminy J. o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie w formie skanu umowy bądź umów zawartych przez gminę z adwokatami, radcami prawnymi, kancelariami adwokatów lub radców prawnych prowadzonych w formie spółki prawa handlowego, dotyczącej stałej obsługi prawnej w okresie od 2000 r. do 2016 r., albo przesłanie informacji, że takie umowy nie zostały zawarte.
Wobec nieotrzymania żądanych informacji, ani decyzji o odmowie ich udostępnienia bądź wezwania do usunięcia braków, strona skarżąca w dniu 9 marca 2017 r. wystąpiła do tutejszego Sądu ze skargą na bezczynność organu, wnosząc m.in. o zobowiązanie go do rozpatrzenia jej wniosku w terminie 14 dni, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Wójt wskazał, że w dniu 17 marca 2017 r. wysłał na adres wnioskodawcy żądane przez niego informacje. Jednocześnie wskazał, że opóźnienie w ich udzieleniu było niewielkie i nie wynikało z niechęci, odmowy lub lekceważącego traktowania obowiązków ustawowych, lecz z zaniedbania pracownika. Mając powyższe na uwadze organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Należy podkreślić, że przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.) nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 przywołanej ustawy). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że Wójt – jako organ władzy publicznej – zobowiązany był do udostępnienia żądanych przez skarżącego informacji. Nie budzi również wątpliwości fakt, że oczekiwane przez stronę dane zostały jej udostępnione dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność do tutejszego Sądu. Jak wynika bowiem z akt sprawy, skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu 15 marca 2017 r., zaś udzielenie informacji nastąpiło już dwa dni później, tj. 17 marca 2017 r.
W związku z tym należało przyjąć, że do dnia wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji zawnioskowanych przez stronę skarżącą. Niemniej jednak podmiot zobowiązany stan ten usunął przesyłając skarżącemu stosowne dane w dniu 17 marca 2017 r.
Udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność ma wpływ na kształt rozstrzygnięcia odnoszący się do obowiązków organu związanych z realizacją żądania wnioskodawcy. Nie zwalnia to jednak sądu administracyjnego od oceny charakteru bezczynności poprzez ustalenie, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie, co wprost wynika z treści art. 149 § 1a p.p.s.a.
Poddając analizie uchybienie terminowi udostępnienia informacji publicznej należało przede wszystkim wziąć pod uwagę, że organ pozostawał w bezczynność w stosunkowo krótkim okresie. Po otrzymaniu zaś skargi niezwłocznie udostępnił stronie żądane przez nią informacje. Stąd też należało uznać, że bezczynność Wójta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym – na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. – orzeczono w punkcie I sentencji niniejszego wyroku.
Udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność czyniło zbędnym konieczność orzeczenia o zobowiązaniu organu do rozpoznania żądania skarżącego. Postępowanie w tym zakresie okazało się więc bezprzedmiotowe w związku z czym należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczona w punkcie II sentencji wyroku.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego, zawarte w punkcie III sentencji wyroku, wynikało zaś z treści art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., gdyż umorzenie postępowania było skutkiem uwzględnienia przez organ wniesionej skargi we własnym zakresie i udostępnienia żądanej informacji publicznej (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08).